Met oorsprong die teruggaat tot de 12e eeuw, werd seppuku in Japan veelvuldig beoefend als een zelfmoordritueel om een eervolle dood te bereiken, om gevangenschap door de vijand te vermijden en om hun wandaden te vergoeden. Voornamelijk uitgevoerd door mannelijke of vrouwelijke samurai's, wordt seppuku gepleegd door gewone mensen of over het algemeen lage personen als onbelangrijk beschouwd. 

Vooral uitgevoerd door mannelijke of vrouwelijke samurai's, is seppuku een dodelijk ontbindingsritueel om een eervolle dood te bereiken. In het geval van een samurai of de vrouw van een daimyo, zouden ze eerst hun knieën aan elkaar binden voordat ze seppuku pleegden om een waardige houding te behouden, zelfs na de dood. 

Een Eervolle Dood voor Samurai's

Vastgesteld als een middel om een eervolle dood te bereiken via een ontbindingsritueel, waren alleen samurai's degenen die seppuku pleegden. Nauwelijks verwant aan seppuku, betekent harakiri letterlijk maagdoorsnijding. Hoewel de meeste mensen de overeenkomsten in de betekenis zien, geven Japanners vaak de voorkeur aan de term seppuku omdat die de rituele traditie aanduidt in plaats van de maagdoorsnijding zelf.

De oorsprong gaat terug tot de 12e eeuw. In die periode gebruikten de hogere klassen en samurai's voornamelijk seppuku om hun wandaden te compenseren, hun eer te herstellen en een beschamende gevangenneming door de vijand te ontlopen. Als het correct werd uitgevoerd, werd seppuku de edelste en meest pijnlijke samurai-dood. Als gewone mensen seppuku pleegden, zou dat geen grote impact hebben.

Na de jaren 1600 werd seppuku meer erkend als doodstraf voor de edelen. Het veroordeelde individu droeg een wit kimono, en ze kregen ook het recht om hun laatste maaltijd te nuttigen. Voor het plegen van seppuku schreven ze eerst een doods‑gedicht voordat ze hun buik doorboorden met een langzwaard of een ceremoniële dolk. De aangestelde kaishakunin gaf vervolgens de laatste slag op de nek van de veroordeelde man, waarbij de man werd onthoofd. 

Samurai's of edelen steken hun buik in wanneer ze seppuku uitvoeren, omdat de buik het huis van de menselijke ziel is. In een boek getiteld Seppuku: A History of Samurai Suicide, stelt auteur Andrew Rankin het belang van buikdoorsnijding vast. (Bron: Kimono Tea Ceremony)

Dit is maagdoorsnijding als een beroep op zuiverheid. De logica hier is gebaseerd op primitieve symboliek: een man die niets te verbergen heeft toont zijn onschuld door zijn binnenkant bloot te stellen. De associatie van zuiverheid met verwonding had religieuze oorsprong. Vroege verminkers omvatten priesters en heilige mannen.

Andrew Rankin

(Bron: Seppuku: A History of Samurai Suicide)

Opmerkelijke Seppuku-gevallen

Zoals historisch onderzoeker Steve Turnbull aangeeft, is de vroegst gedocumenteerde persoon die seppuku pleegde Minamoto no Yorimasa in 1180, nadat hij faalde in de slag bij Uji. Andere onvergetelijke seppuku-doden waren Oda Nobunaga, die succesvol een oneervol gevangenschap ontweek, en Torii Mototada, Saigo Takamori en Yukio Mashima, die seppuku pleegden na een mislukking of nadat ze gewond waren geraakt in een gevecht.

Daarnaast pleegden ook vrouwen seppuku. Vaak de vrouwen van daimyo’s of samurai die in de strijd faalden, bonden deze vrouwen hun knieën samen voordat ze hun leven beëindigden om een elegante of bescheiden houding te behouden, zelfs na hun dood. Vrouwelijke samurai’s pleegden over het algemeen seppuku om gevangenschap te vermijden, en aangezien de meeste door vrouwen uitgevoerde seppuku geen kaishakunin hadden, sneden ze direct hun nek door.

De meest recente en opvallende seppuku in 1970 werd uitgevoerd door Yukio Mashima, die zijn dood in eigen handen nam na een toespraak die er niet in slaagde een staatsgreep in Japan te ontketenen. Hoewel samurai’s voornamelijk seppuku plegen, onderzoeken veel moderne studies de hoge zelfmoordcijfers in verband met de traditionele seppuku-mentaliteit, waarbij men verkeerd gedrag compenseert met persoonlijke opoffering. (Bron: Kimono Tea Ceremony)