Eksters behoren tot de Corvidae-familie van vogels. Net als andere familieleden worden ze vaak beschouwd als slimme wezens. De Europese ekster, bijvoorbeeld, wordt beschouwd als een van de intelligentste wezens op de planeet. Het is een van de weinige niet‑mammale soorten die zichzelf kan herkennen in een spiegeltest. Maar hoe heeft een groep eksters onderzoekers te slim afgeweest?

Wetenschappers die vogels in Australië bestuderen, hebben ze vastgemaakt met volgharnassen, en de vogels hielpen elkaar bij het verwijderen van de riemen.

Het Magnetische Harnas

Het harnas had ook een uniek kenmerk. Het had een één millimeter lange sluiting die automatisch opende wanneer de vogel in de buurt van een magneet kwam, waardoor het harnas loskwam. De onderzoekers wilden magneten installeren bij voedstations zodat de magneet het harnas zou loslaten wanneer een vogel op het station landde. Nadat de vogel wegvloog, konden de onderzoekers het volggereedschap terughalen en de opgenomen gegevens onderzoeken.

Ze kozen de Australische ekster voor hun eerste proef. Eksters zijn ongeveer 36 tot 44 cm lang en wegen ongeveer 300 gram, waardoor ze ongeveer even groot zijn als duiven.

De onderzoekers richtten voedstations in een gebied waar een groep eksters leefde. Na zes weken plaatsten ze zachte netvallen op de voedstations en vingen ze vijf eksters voor hun proef.

De vogels werden uitgerust met GPS‑harnassen en kregen identificatiebanden om hun poten bevestigd. Ze werden vervolgens vrijgelaten.

De onderzoekers merkten dat een van de vogels vrijwel onmiddellijk op zijn leiband pikte. Twee niet‑gevangen vogels naderden de eerste vogel en pikten op het harnas. Binnen een half uur ontdekte een van de “assistent” vogels de magnetische sluiting en knipte deze met zijn snavel door. Het harnas was losgekomen. (Bron: Teaching Kids News)

Elkaar Helpen

Volgens de onderzoekers hielp een andere ekster bij het verwijderen van het harnas van een andere ekster. Ze zagen in totaal vier vogels die uit hun harnassen werden geholpen. Tegen de vierde dag waren alle harnassen verwijderd.

Het falen van hun harnassen teleurstelde de onderzoekers. Maar ze realiseerden zich dat ze twee belangrijke feiten over eksters hadden ontdekt.

Het eerste is dat eksters uitdagende taken kunnen aanpakken, zoals uitvinden hoe ze de harnassen moeten verwijderen. De tweede les was dat talrijke andere vogels een vogel hielpen die ze in nood leken te zijn.

Veel vogels die in groepen leven, werken samen aan taken zoals jagen of het grootbrengen van hun jongen ten behoeve van de hele groep. Echter, deze vogels deden het onbaatzuchtig. Hoewel ze geen persoonlijk voordeel haalden uit het nobele gebaar, hielp één vogel de ander.

Volgens de experts moeten mensen die nieuwe monitoringsystemen voor vogels ontwikkelen, onthouden dat sommige vogels samenwerken om moeilijkheden op te lossen. (Bron: Teaching Kids News)

Het redden van de magpies

Tot nu toe zijn de meeste getrackte vogelsoorten, zoals watervogels en roofvogels, niet erg vriendelijk of werden ze niet beschouwd als cognitieve probleemoplossers. We hebben nooit gedacht dat de magpies de tracker zouden zien als een parasiet die verwijderd moet worden.

Het volgen van magpies is cruciaal voor natuurbeschermingsinspanningen, aangezien deze vogels gevoelig zijn voor de toenemende frequentie en intensiteit van hittegolven door klimaatverandering.

Volgens één studie kan de overlevingskans van magpie‑kindjes tijdens hittegolven zo laag zijn als 10%.

Ze ontdekten ook dat hogere temperaturen de cognitieve vaardigheden voor taken zoals foerageren verminderden. In een voortdurend opwarmend klimaat kunnen coöperatieve gedragingen nog crucialer worden. (Bron: ABC News)

Afbeelding van Phys.Org