Acteur, Dub jezelf: Daniel Brühl & Danny DeVito Over het plezier om zichzelf te stemmen — Cannes
Voor Anglo‑Saxen kan het concept van nasynchronisatie een komisch stigma met zich meebrengen, waarbij men denkt aan de vechtkunstfilms, horrorfilms en softcore pornofilms uit de jaren ’70, waarin de lipbewegingen van de acteurs nauwelijks overeenkwamen met de (meestal vlakke en bulderende) stemmen die uit het scherm kwamen. Op het filmfestival van Cannes—waar alle films in hun oorspronkelijke taal moeten worden vertoond, met Franse ondertitels—is dit ondenkbaar. Maar nasynchronisatie is voor veel culturen een feit en helpt ervoor te zorgen dat films een breder publiek bereiken.
Animatie wordt over het algemeen nagesynchroniseerd, en zelfs in Amerika is het publiek daaraan gewend—denk aan het werk van Hayao Miyazaki. Maar live‑action wordt ook nagesynchroniseerd in de meeste offshore‑markten, en vooral voor prints die buiten de grote steden worden uitgebracht. In Pari… Lees verder (7 minuten lezen)
