Rond 16.00 uur op 4 april 1968 liep Andrew Young een kamer op de begane grond van het Lorraine Motel in Memphis binnen, na een hele dag getuigenis af te hebben gelegd bij de federale rechtbank [11]. Martin Luther King Jr. bevond zich daar samen met zijn broer A.D. King en Ralph Abernathy, medeoprichter van de Southern Christian Leadership Conference; ze zaten te eten van een schaal met katvissen en zoete thee [1] [11].
Young was sinds 9 uur ’s ochtends in de rechtszaal, waar hij bezwaar maakte tegen een bevel dat een tweede demonstratie verbood [11]. Hij had getuigd om een verbod te laten opheffen, zodat King een protestactie kon leiden voor de stakende vuilniswerkers van de stad, die begin februari in staking waren gegaan [1] [6]. In Memphis verdienden zwarte vuilniswerkers ongeveer 1 dollar per uur; er werden geen uniformen verstrekt, geen toiletten aangeboden en er bestond geen vakbond of klachtenprocedure [2]. Op 1 februari 1968 waren twee vuilniswerkers verpletterd door een defecte vuilniswagen; de staking begon op 12 februari [2].
King begon met een klacht. ‘Waar ben je geweest? Je hebt de hele dag niet gebeld,’ herinnerde Young zich dat King zei [1]. Young antwoordde dat hij in de rechtszaal had gestaan om King het recht op demonstratie te bezorgen en te voorkomen dat hij in de gevangenis zou belanden [1]. Volgens een verslag van de Atlanta Journal-Constitution maakte King zich vrolijk over de onrust en eiste hij een verklaring voor die dag [7]. Daarna zei hij tegen Young dat die brutaal werd, pakte een kussen en gooide dat [1]. Ook A.D. King en Abernathy grepen kussens; de kamer veranderde, in Youngs woorden, in een groep twaalfjarigen [1]. In zijn memoires uit 1996, An Easy Burden, schreef Young dat King en Abernathy elk een kussen oppakten en hem ermee bewerkten [8].
Veertig jaar na de moord zei Young dat juist die speelsheid hem was bijgebleven. ‘Wat ik me het beste herinner van Martin,’ zei hij in 2008, ‘is zijn gevoel voor humor. Hij was een ongelooflijk vrolijke, levenslustige jongeman’ [10]. Een verslag van Time over vier overlevende medewerkers vermeldde dat King die middag minder melancholisch was dan anders [12]. De avond ervoor, strijdend tegen een verkoudheid en koorts, had hij in de Mason Temple de toespraak ‘I’ve Been to the Mountaintop’ gehouden voor een menigte die de kerk vulde en buiten in de regen stond [9] [11].
Een klop op de deur maakte een einde aan het gevecht. Dominee Samuel Billy Kyles, een predikant uit Memphis, zei tegen de groep dat ze te laat zouden komen voor het avondeten bij hem thuis; King antwoordde dat hij naar boven zou gaan om een overhemd en stropdas aan te trekken [1]. De hoekkamer op de begane grond was oorspronkelijk voor King bestemd. Volgens Young had de politie van Memphis de hotelmanager gevraagd King naar de tweede verdieping te verhuizen, omdat men dacht hem daar beter te kunnen beschermen [1] [6]. ‘Hij had in die kamer op de begane grond niet neergeschoten kunnen worden,’ zei Young [1].
Young wachtte in de parkeerplaats beneden, terwijl King op het balkon van kamer 306 op de tweede verdieping verscheen en aarzelde of hij een jas moest aantrekken [10] [12]. Young had hem verteld dat het nog koud was en dat hij verkouden was [10] [12]. Hij hoorde een geluid dat hij aanzag voor een vuurwerksalvo [10]. King werd om 18.01 uur, Central Standard Time, neergeschoten; om 19.05 uur werd hij in het St. Joseph’s Hospital doodverklaard. Hij was 39 jaar oud [2].
James Earl Ray, een ontsnapte gevangene uit de Missouri State Penitentiary, werd op 8 juni 1968 gearresteerd op luchthaven Heathrow in Londen en uitgeleverd aan de Verenigde Staten [2]. Op 10 maart 1969 bekende hij schuld en kreeg 99 jaar gevangenisstraf in de Tennessee State Penitentiary; later mislukten meerdere pogingen om die bekentenis in te trekken [2]. Sinds medio jaren ’50 was King meerdere keren gearresteerd en had hij met doodsbedreigingen te maken gehad [2] [3]. Op het moment van zijn dood was hij bezig met de organisatie van de Poor People’s Campaign, een geplande nationale bezetting van Washington, D.C. [3].
Het Lorraine Motel is tegenwoordig het centrum van het National Civil Rights Museum aan Mulberry Street 450 [5]. Walter Bailey kocht het hotel met 16 kamers in 1945 en noemde het naar zijn vrouw Loree en het lied ‘Sweet Lorraine’; in 1964 voegde hij een tweede verdieping en een zwembad toe [5]. Na renovaties werd het museum in 2014 heropend; in 2016 werd het een aangesloten instelling van de Smithsonian [5]. Young, sinds 1964 uitvoerend directeur van de SCLC, zat later in het Congres, was ambassadeur bij de Verenigde Naties en burgemeester van Atlanta [4].






