Rond 2006 waren de Snapeisten het meest actief op LiveJournal, waar een kleine groep vrouwen een religieuze beweging rondom Severus Snape opbouwde [7]. Het aantal leden is nooit hoger geweest dan een handvol, en drie leden zijn het best gedocumenteerd [5]. De meeste aanhangers waren vrouwen van middelbare leeftijd die ook op andere online forums actief waren [5]. Andere Harry Potter-lezers zagen de groep als extreem en waanzinnig; dit spotten zorgde er uiteindelijk voor dat de gemeenschap haar pagina’s verwijderde [5][7].
De eerste Harry Potter-roman verscheen in 1997; daarin werd Severus Snape aangesteld als potionsprofessor aan Zweinstein School voor Hekserij en Hocus-Pocus [1][6]. In het zevende boek sterft hij door de handen van Heer Voldemort, nadat bekend wordt dat hij jarenlang een dubbelagent was voor Albus Perkamentus [1]. Alan Rickman speelde hem in alle acht films die tussen 2001 en 2011 werden uitgebracht [1]. Commentatoren hebben verband gelegd tussen de beeldtaal van de beweging en Rickmans vertolking van het personage [5].
Volgens de leer van de Snapeisten bestaat Snape als een spiritueel wezen los van de romans; hij is een alwetende en alomtegenwoordige godheid die contact kan leggen met zijn gelovigen [5]. De leden noemden hem ‘Meester’ en vergeleken zijn aanwezigheid met die van de christelijke God [6][7]. Ze geloofden bovendien dat J.K. Rowling de boeken schreef omdat Snape via haar sprak, en dat Rowling hem verkeerd had afgeschilderd door hem een ellendig leven en een antihelden-dood te geven [5][6]. Deze premisse stelde hen in staat om bepaalde canonieke passages te negeren, op basis van het idee dat Rowling niet Snape was [7].
De leden beoefenden channeling; Tonya werd beschouwd als de meest bekwame daarin en gebruikte haar status om nieuwe regels voor de groep vast te stellen [6]. Een verklaring die aan Snape werd toegeschreven, luidde: ‘Ik ontvang alleen vrouwen die sterk zijn en mijn felle temperament kunnen doorstaan, en die doen wat ik zeg’ [6]. De beweging ontwikkelde geloften, sacramenten, gebeden en een eigen theologie; alle volgelingen namen dit serieus [7].
De leden omschreven hun band met Snape als een huwelijk en verklaarden romantische, seksuele en emotionele liefde voor hem te voelen [5]. Sommigen hadden een echtgenoot; die huwelijken werden als secundair beschouwd; een echtgenoot kon zelfs als extra kanaal dienen voor channeling [6]. De gemeenschap besprak ook astraal reizen [7]; een praktijk die occult- en New Age-auteurs beschrijven als het scheiden van het bewustzijn van het fysieke lichaam via meditatie, lucide dromen of hypnose [3].
De Snapeisten organiseerden zich op LiveJournal en diverse online forums, maar nooit in een fysiek gebouw [5]. Dit soort online religie was al jaren in opkomst: in de Verenigde Staten steeg het aandeel kerken met een website van 11 procent naar 45 procent tussen 1998 en 2002; de i-church werd de eerste internetgemeenschap die als Anglicaanse kerk werd erkend [4]. De bredere Harry Potter-fandom draaide om fanfiction, fanart, rollenspellen en forums; fanwebsites bestaan al sinds 1997 en 1998 [2].
Zoe Alderton publiceerde op 3 maart 2014 een studie over de groep in het tijdschrift Religions, getiteld ‘'Snapewives' and 'Snapeism': A Fiction-Based Religion within the Harry Potter Fandom’ [5]. Zij beschouwde de beweging als een op fictie gebaseerde religie en stelde dat deze noch uniek, noch krankzinnig was [7]. Latere publicaties hebben de Snapeisten aangehaald als bewijs in discussies over moderne religieuze overtuigingen, vrouwonvriendelijkheid jegens vrouwelijke fans, de overlap tussen religie en fandom, en de moeilijkheid om religie überhaupt te definiëren [5].
De interesse in andere mannelijke fictieve personages zorgde uiteindelijk voor het uiteenvallen van de groep, aangezien Snapeisme exclusieve toewijding vereiste [6]. De forums en webpagina’s werden verwijderd; kopieën van het materiaal circuleerden op fandom_wank zodat buitenstaanders erom konden lachen [7]. Een essay uit 2024 omschreef de regels van de groep als geworteld in vrouwonvriendelijkheid en elitisme; de leden plaatsten zichzelf boven gewone fans [6].

