Op donderdag 1 juni 1978 kwamen de Eerste Presidenten en tien leden van het Quorum van de Twaalf Apostelen bijeen in een bovenzaal van de Salt Lake Tempel voor de maandelijkse vasten- en getuigenisbijeenkomst. Twee apostelen waren afwezig: één bevond zich in Zuid-Amerika en één lag in het ziekenhuis. Na de getuigenissen en het avondmaal werden de leden van het Eerste Quorum van de Zeventigen en het Presiderende Bisschoppelijk College weggestuurd, zodat alleen de profeet en zijn broeders overbleven [1]. Een lesboek van de kerk noemt die zaal en die datum als de plaats waar een beslissende openbaring over de toekenning van het priesterschap plaatsvond [5].

Gedurende vele jaren hadden kerkleiders herhaaldelijk de vraag gesteld of het priesterschap ook aan zwarte leden mocht worden verleend; dit was een bijzonder zorgpunt voor Spencer W. Kimball [1]. Edward L. Kimball schreef in BYU Studies dat deze aankondiging het meest dramatische moment was onder Kimballs leiderschap en waarschijnlijk het hoogtepunt in de kerkgeschiedenis van de twintigste eeuw [4]. Kimball had vele uren alleen in die bovenzaal doorgebracht, biddend en mediterend over wat het verslag omschrijft als een ernstige en moeilijke kwestie [1].

Kimball bracht de kwestie ter sprake bij zijn raadgevers en de apostelen; vervolgens knielden ze neer om te bidden, met Kimball als spreker [1]. David B. Haight, destijds het jongste lid van het Quorum van de Twaalf, herinnerde zich dat de Heilige Geest zo overvloedig werd uitgestort dat geen van de mannen daarna nog kon spreken; ze vertrokken stilletjes om terug te keren naar hun kantoren [1]. Gordon B. Hinckley beschreef het gevoel dat er een kanaal werd geopend tussen de hemelse troon en de knielende profeet, gevolgd door de zekerheid dat het moment was aangebroken en dat de zegeningen van het priesterschap aan alle waardige mannen overal ter wereld moesten worden verleend, ongeacht hun afkomst [1].

Het verbod dat die dag werd opgeheven, dateerde uit 1852, toen de kerk stopte met het wijden van zwarte mannen en zwarte vrouwen en mannen de toegang tot tempeldiensten ontzegde [2]. Een klein aantal zwarte mannen was eerder wel gewijd, waaronder Walker Lewis, een ouder die in 1843 of 1844 in Massachusetts werd gewijd, en Elijah Abel, een zeventiger die na het stoppen van andere wijdingen in Utah actief bleef [4]. Het beleid was gebaseerd op vermeende afkomst en niet op huidskleur; zwarte leden uit Polynesië of Australië ondervonden geen dergelijke beperkingen [4].

Begin jaren zestig dreigde de NAACP-afdeling in Salt Lake met een protest tijdens de Algemene Conferentie, tenzij kerkleiders een positieve verklaring over burgerrechten aflegden. Stanford en later andere universiteiten kondigden aan dat ze niet langer zouden meedoen aan intercollegiale sportwedstrijden met Brigham Young University [6]. Greg Prince, een historicus die door PBS werd geïnterviewd, wees er bovendien op dat het langdurige gebod om het evangelie aan de hele wereld te brengen – waarbij geen uitzondering werd gemaakt voor zwart Afrika – een zware last voor Kimball vormde [6].

De Eerste Presidenten maakten de verandering bekend als Officiële Verklaring 2, die tegenwoordig is opgenomen in de Doctrine and Covenants [3]. De leden ontvingen het nieuws met vreugde en enthousiasme [1]. Prince, destijds voorzitter van een ouderquorum, wijdde enkele weken na de aankondiging een zwarte man uit zijn quorum tot priester; hij beschreef het gevoel dat de wereld nu weer in orde was, terwijl dat voorheen niet het geval was [6].

Binnen één generatie waren er gemeenten met zwarte bisschoppen en stakingspresidenten, op plaatsen waarover Prince zei dat de kerk vijftig jaar eerder niet had kunnen dromen [6]. Sindsdien heeft de kerk de eerdere verklaringen voor het verbod afgezworen [2].


Sources

  1. mormonbeliefs.org
  2. en.wikipedia.org
  3. churchofjesuschrist.org
  4. byustudies.byu.edu
  5. churchofjesuschrist.org
  6. pbs.org