Op 16 januari 1919 werd het Achttiende Amendement geratificeerd, waarna de nationale drooglegging op 16 januari 1920 van kracht werd [1] [4]. Het Congres voorzag in de benodigde regelgeving via de Volstead Act, die de handhavingsregels voor het federale verbod vastlegde en aangaf welke dranken verboden waren [1]. Het religieuze gebruik van wijn bleef toegestaan, en privébezit van alcohol werd door federale wetgeving niet verboden [1]. Een culturele campagne was nu een administratieve taak geworden – en het was een enorme taak.
Volgens de Volstead Act bleef privébezit en -consumptie van alcohol wettelijk toegestaan onder federale wet [1]. De handhaving richtte zich dus op producenten, importeurs, transporteurs en verkopers; een drinker aan zijn eigen tafel overtrad daarentegen geen federale regels [1]. Lokale wetten waren in veel gebieden strenger, en sommige staten verboden zelfs het bezit van alcohol [1]. De agenten moesten een breed spectrum afdekken: van een legale fles in een kast tot een illegale vat in een magazijn.
In 1930 stuurde het Bureau of Prohibition een klein team van agenten naar Chicago om de brouwerijen en distilleerderijen te doorzoeken die de organisatie van Capone bevoorraadden [3]. De gedachte was financieel van aard: door de productie te vernietigen zou de inkomstenstroom worden afgesneden die nodig was voor politieke bescherming [3]. Binnen zes maanden had het team smokkeloperaties ontmanteld waarvan de waarde naar schatting $500.000 bedroeg; dit komt overeen met ongeveer $2 miljoen aan verloren inkomsten [3]. Dergelijke invalacties vereisten agenten, huiszoekingsbevelen en rechtszaken; het Bureau beschikte echter nooit over voldoende van al deze middelen.
Naar schatting kwam 75 procent van de alcohol die tijdens de drooglegging de VS binnensmokkeld werd via Detroit [4]. Schepen vanuit Bimini op de Bahama’s brachten goedkope Caribische rum naar Florida; later schakelden smokkelaars over op Canadese whisky, Franse champagne en Engelse gin voor New York, Boston en Chicago, waar de prijzen hoog waren [4]. Sommige schepen vervoerden per reis smokkelwaar ter waarde van $200.000 [4]. Canada heeft nooit een verbod op de productie van alcohol voor export ingesteld, waardoor diens distilleerderijen de Amerikaanse markt bleven bevoorraden [4].
Amerikanen die bleven drinken, vonden loopholes in de droogleggingswetgeving of maakten gebruik van illegale methoden om alcohol te verkrijgen; hierdoor ontstonden zwarte markten en criminele organisaties die de drank distribueerden [1]. In de praktijk zorgt een drooglegging er meestal voor dat de markt ondergronds gaat in plaats van te verdwijnen [2]. Zowel de Verenigde Staten als de Sovjet-Unie hebben een totaal verbod op alcohol ingesteld; beide landen hebben dat verbod binnen vijftien jaar weer afgeschaft [2].
Tijdens de drooglegging daalden de sterftecijfers door levercirrose, alcoholpsychose en kindersterfte [1]. Of de totale alcoholconsumptie daadwerkelijk afnam, is omstreden: sommige onderzoeken tonen een aanzienlijke daling aan, terwijl andere geen langdurige vermindering aantonen [1]. Criminaliteit is moeilijker te beoordelen, omdat er vóór 1930 geen landelijke statistieken werden bijgehouden [1].
Aan het einde van de jaren 1920 ontstond er landelijk nieuwe oppositie tegen de drooglegging [1]. Critici stelden dat het beleid de belastinginkomsten verminderde aan het begin van de Grote Depressie, en dat de protestantse waarden uit het platteland werden opgelegd aan stedelijke gebieden [1]. De steun voor de drooglegging nam gestaag af, zelfs onder eerdere aanhangers [1]. Op 5 december 1933 werd het Achttiende Amendement via het Eenentwintigste Amendement ingetrokken; dit is de enige keer in de Amerikaanse geschiedenis dat een grondwetswijziging werd aangenomen om een andere te herroepen [1]. In sommige staten bleef de drooglegging na die datum nog van kracht [1].






