Het exemplaar dat wordt bewaard in het Museum of the Bible in Washington, D.C., draagt de titel 'Parts of the Holy Bible, selected for the use of the Negro Slaves, in the British West-India Islands' [1]. De redacteuren verwijderden het merendeel van het Oude Testament en lieten slechts ongeveer de helft van het Nieuwe Testament over [1]. Dit had een specifiek doel: Afrikaanse slaven op Jamaica, Barbados en Antigua zouden geen passages lezen of horen die hen tot opstand zouden kunnen aanzetten [1]. Het boek wordt doorgaans de Slavenbijbel genoemd; er zijn slechts twee andere bekende exemplaren bewaard gebleven [1].

Britse planters in het Caribisch gebied waren al lange tijd op hun hoede voor missionarissen, en het is mogelijk dat zij eisten dat missionarissen de slaven uitsluitend bepaalde delen van de Bijbel onderwezen [1]. Sommige missionarissen geloofden mogelijk zelfs dat alleen fragmenten die de slavernij rechtvaardigden geschikt waren [1]. Anthony Schmidt, conservator bij het Museum of the Bible, stelde dat de redacteuren 'eigenlijk die delen benadrukten die gehoorzaamheid zouden bevorderen' [1]. Wie precies de wijzigingen heeft bevolen, is onbekend [1].

De eerste Slavenbijbel werd in 1807 uitgegeven, drie jaar nadat de Haïtiaanse Revolutie was beëindigd [1]. Die revolutie was de enige slavenopstand in de geschiedenis waarbij slaven erin slaagden hun Europese onderdrukkers te verdrijven en een nieuwe natie te stichten [1]. Dit voorval vergrootte de paranoia in Amerika en Europa dat onderdrukte mensen in opstand zouden komen [1]. Missionarissen en planters dachten mogelijk dat het christendom – althans bepaalde delen ervan – opstanden kon voorkomen door slaven te leren hun meesters te respecteren [1].

De Slavenbijbel bevat het verhaal over Jozefs slavernij in Egypte, maar laat het verhaal weg waarin Mozes de Israëlieten naar de vrijheid leidt [1]. Ook wordt het gedeelte weggelaten waarin Mozes aan de farao zegt: 'Laat mijn volk gaan' [1]. Hierdoor verdween een centraal Bijbels verhaal over bevrijding uit de slavernij [1]. Volgens dezelfde selectieve logica werden ook verzen weggelaten die slavenhouders veroordelen, terwijl verzen waarin dienaren hun meesters moeten gehoorzamen wel werden behouden [1].

De Slavenbijbel verscheen in een periode waarin er in de negentiende eeuw een brede discussie gaande was over de autoriteit van de Schrift. De presbyteriaanse theoloog Charles Hodge, die in 1851 rector werd van het Princeton Theological Seminary, pleitte voor de Bijbel als Woord van God [2]. Abolitionisten gebruikten hetzelfde boek echter voor andere doeleinden. Frederick Douglass hield op 5 juli 1852 in Corinthian Hall te Rochester, New York, de toespraak 'What to the Slave Is the Fourth of July?', waarin hij een scherpe tekstanalyse van de christelijke Bijbel gaf [3].

Het exemplaar uit 1807 was bedoeld voor de Britse West-Indische eilanden; op de titelpagina werd dit doel expliciet vermeld [1]. Het Museum of the Bible in Washington, D.C., toont één exemplaar [1]. Er bestaan slechts twee andere bekende exemplaren [1]. Het feit dat er zo weinig exemplaren bewaard zijn gebleven, maakt dit boek tot een zeldzaam fysiek bewijs van hoe planters en missionarissen religieus onderwijs probeerden te beïnvloeden [1].

De weglatingen in de Slavenbijbel hebben de toepassing van de Bijbel in de abolitionistische beweging echter niet ongedaan gemaakt. In Douglass’ toespraak uit 1852 werd de christelijke Bijbel gebruikt als onderdeel van zijn veroordeling van de Amerikaanse slavernij [3]. De redacteuren van de Slavenbijbel daarentegen verwijderden Mozes en het verhaal van Exodus, terwijl ze Jozef in Egypte wel lieten staan [1]. Het resultaat was een Schrift die gehoorzaamheid bevorderde, niet bevrijding [1].


Sources

  1. history.com
  2. Wikipedia: Charles Hodge
  3. Wikipedia: What to the Slave Is the Fourth of July?