Columbia Records bracht 'Runaway Train' in mei 1993 uit als de derde single van Grave Dancers Union, het album van Soul Asylum dat het jaar ervoor was verschenen [1] [5]. Het akoestische ballad, geschreven door zanger Dave Pirner en geproduceerd door Michael Beinhorn, klom naar de vijfde plaats op de Billboard Hot 100 en won later een Grammy voor Beste Rocklied [1] [2]. Pirner heeft gezegd dat de tekst voortkwam uit een periode van depressie die hij vergeleek met een trein die oncontroleerbaar wegrijdt [1] [8].

Regisseur Tony Kaye baseerde de videoclip op een wegkantposter met een afbeelding van een vermist kind [8]. Tussen scènes waarin de band speelt in een vervallen boerderij, vertoonde de video gedramatiseerde taferelen van kinderen in gevaar, naast foto’s en namen van echte vermiste jongeren, voornamelijk kinderen en tieners [1] [9]. De foto’s kwamen van het National Center for Missing & Exploited Children, een non-profitorganisatie opgericht door het Congres in 1984 en geopend door president Ronald Reagan tijdens een ceremonie in het Witte Huis in juni van dat jaar [3] [9].

Kaye maakte drie Amerikaanse versies van de video, elk met een andere reeks gezichten, zodat in totaal 36 vermiste kinderen in de video’s verschenen [8] [9]. De eerste versie ging in mei 1993 in première op MTV; het netwerk voegde vaak een slotkaart toe waarin kijkers die iemand herkenden werden aangemoedigd te bellen [8]. De clip kreeg datzelfde jaar veel aandacht op MTV en VH1; het netwerk nam bovendien interviews met de band op voor de voorafgaande show van de Video Music Awards op 2 september [1] [7].

Op 10 augustus 1993 meldde Associated Press dat een 16-jarig meisje dat twee jaar eerder met haar vriendje van huis was vertrokken, haar eigen foto op MTV zag en haar moeder belde [9]. Ze keerde terug naar Arkansas, waar ze begon te studeren voor een GED [9]. De voorzitter van NCMEC vertelde aan AP dat vijf andere kinderen uit de video opnieuw contact hadden gelegd met hun familie [9].

In een interview met The Guardian in 2022 zei Kaye dat van de 36 kinderen in de Amerikaanse versies 'we uiteindelijk 21 hebben gevonden' [9]. De promotie rond de herlancering van de video door NCMEC in 2019 vermeldde hetzelfde aantal, en Grammy.com meldde dat de video had geholpen bij het terugvinden van 21 vermiste kinderen [9] [10].

Nick Keppler, die in augustus 2023 voor Slate schreef, zocht de kinderen zelf op en kwam met een ander overzicht [9]. Elf van de jongeren die in de video’s te zien waren, waren dertig jaar later nog steeds vermist, waaronder Christopher Kerze, een 17-jarige uit Eagan, Minnesota, die voor het laatst werd gezien op 20 april 1990; zijn verlaten familiewagen werd twee dagen later gevonden nabij Grand Rapids [6] [8] [9].

NCMEC behandelt zaken betreffende minderjarigen vanaf de geboorte tot 20 jaar; in hun dossiers staan zowel kinderen die weglopen als kinderen die door familieleden of vreemden worden meegenomen [3]. Ontvoering door ouders is verreweg de meest voorkomende vorm van kinderontvoering; onderzoekers telden in 2010 alleen al ongeveer 200.000 dergelijke gevallen, en de meeste kinderen waren minder dan een week vermist [4].

In 2019 namen Jamie N Commons, Skylar Grey en Gallant een coverversie op ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van de video; NCMEC ontwikkelde bovendien een website die met behulp van geo-targeting voor elke bezoeker zaken uit diens eigen regio toont [10]. Pirner zei dat hij wilde dat de originele video 'impact zou hebben in de echte wereld', en hij was blij met de nieuwe versie omdat die een publiek bereikt dat via mobiele telefoons kijkt in plaats van via televisie [10] [11].


Sources

  1. Wikipedia: Runaway Train (nummer van Soul Asylum)
  2. Wikipedia: Soul Asylum
  3. Wikipedia: National Center for Missing & Exploited Children
  4. Wikipedia: Kinderontvoering
  5. Wikipedia: Discografie van Soul Asylum
  6. Wikipedia: Verdwijning van Christopher Kerze
  7. Wikipedia: MTV Video Music Awards 1993
  8. allthatsinteresting.com
  9. slate.com
  10. grammy.com
  11. en.wikipedia.org