Nu meer dan ooit: de documentaire ‘Now More Than Ever: The History of Chicago’ verscheen in januari 2018 op Netflix. De recensie op Decider gebruikte een kop waarin de film werd vergeleken met cocaïne; men stelde dat het ‘te veel van het goede’ was [1]. Deze vergelijking is logisch, omdat de associaties al vastliggen: een rockband uit de jaren 70, een wit poeder, en een podiummeubel met de bijnaam ‘Snortitorium’. De bijnaam is het memorabele deel; het bewijs is het moeilijke deel.

Een gesnoven dosis cocaïne werkt tot wel 90 minuten [4]. Het middel fungeert als remmer van de heropname van serotonine, norepinefrine en dopamine, waardoor euforie, alertheid en verminderde vermoeidheid ontstaan [4]. Deze effecten zijn van korte duur; daarom draait het verhaal over een telefooncel naast het podium zowel om gemak als om excessen. Alles wat de wandafstand tussen nummers verkort, verandert de afwegingen.

De cocaïnegolf begon eind jaren 70 en bereikte zijn hoogtepunt in de jaren 80 [4]. In die jaren was Chicago onafgebroken op tournee; ze brachten vijf opeenvolgende albums uit die nummer één werden op de Billboard 200 en hadden 20 singles in de top tien van de Hot 100 [2]. In 1974 stonden er zelfs zeven albums van de band, hun volledige catalogus destijds, tegelijkertijd in de Billboard 200 [2]. Dit is de context waarin het verhaal over de telefooncel wordt verteld.

De gedocumenteerde geschiedenis van de band bevat geen vermelding van deze telefooncel. De gangbare versie van de geschiedenis van Chicago begint bij de oprichting in 1967, de naamswijzigingen van The Big Thing naar Chicago Transit Authority en vervolgens naar Chicago, het debuutalbum uit 1969, en alle personeelswisselingen daarna [2]. Het gedeelte over drummer Danny Seraphine behandelt zijn tijd bij de band, zijn mede-auteurschappen en zijn latere werk als producer [3]. Geen van beide vermeldt een rekwisiet dat bedoeld was om cocaïne op het podium te snuiven.

Seraphine was van februari 1967 tot mei 1990 drummer bij de band [3]; dat omvat dus elk jaar waarin de ‘Snortitorium’ naar verluidt heeft bestaan. Hij was mede-auteur van onder meer ‘Lowdown’, ‘Little One’ en ‘Take Me Back to Chicago’, allemaal hits [3]. Zijn autobiografie uit 2011 kreeg haar titel van het nummer ‘Street Player’, dat hij schreef voor het album ‘Chicago 13’ [3]. Een eerstehandsverslag van binnenuit de band zou de kwestie kunnen beslechten.

Acute cocaïnegebruik veroorzaakt vaatvernauwing, tachycardie, hypertensie en hyperthermie, en kan zelfs toevallen veroorzaken [4]. Een overdosis kan leiden tot een beroerte, hartaanval of plotselinge hartdood [4]. Langdurig gebruik beschadigt de neus; in ernstige gevallen ontstaan er cocaïne-gerelateerde destructieve laesies in het middenvlak [4]. Psychische effecten zijn onder meer agitatie, paranoia en angst [4]. Bovenop al deze feiten staat het verhaal over een band en een telefooncel.

In een recensie uit 2018 over ‘Now More Than Ever’ werd cocaïne als leidende metafoor gebruikt [1]. De geschreven geschiedenis van de band begint bij een bijeenkomst in februari 1967 en eindigt met de opname van de oorspronkelijke bezetting in de Rock and Roll Hall of Fame in 2016 – zonder enige vermelding van een telefooncel [2]. De bijnaam verspreidt zich gemakkelijk; de documentatie daarentegen niet.


Sources

  1. decider.com
  2. Wikipedia: Chicago (band)
  3. Wikipedia: Danny Seraphine
  4. Wikipedia: Cocaine