Op 10 juni 1928 werd Maurice Sendak geboren in Brooklyn als zoon van de Poolse-Joodse immigranten Sadie en Philip Sendak [4]. Zijn jeugd werd bepaald door het overlijden van familieleden tijdens de Holocaust; later beschreef hij die periode als een vreselijke tijd [4]. Op twaalfjarige leeftijd besloot Sendak illustrator te worden, nadat hij Fantasia van Walt Disney had gezien [4]. Zijn professionele carrière begon in 1947 met illustraties voor het populaire wetenschapsboek Atomics for the Millions [4]. Zijn debuut als zowel auteur als illustrator volgde in 1956 met Kenny's Window [4].
Sendak begon aan een prentenboek over een kind dat, na een driftbui, in zijn kamer wordt gestraft en vervolgens naar het land van de wilde paarden ontsnapt [2]. Kort voordat hij met de illustraties begon, realiseerde hij zich dat hij niet wist hoe hij paarden moest tekenen [2]. Op advies van zijn redacteur verving hij de wilde paarden door de meer vage 'Wild Things' [2]. Deze term is afgeleid van 'vilde chaya', een Jiddische uitdrukking voor wilde dieren die ouders gebruikten voor onstuimige kinderen [2][4]. Volgens Sendak kwam de titel voort uit die uitdrukking, die Joodse ouders gebruikten om hun kinderen te zeggen dat ze moesten stoppen met zich te gedragen als een 'vilde chaya' [4].
Sendak tekende de Wild Things als eigen creaties, in plaats van traditionele monsters [1]. Al snel merkte hij dat zijn creaties leken op zijn Joodse familieleden uit zijn jeugd, die elke zondag bij het gezin thuis in Brooklyn kwamen lunchen en vaak zeiden dat hij er zo goed uitzag dat ze hem wel konden opeten [1]. Als kind tekende Sendak karikaturen van deze ooms en tantes als ontsnapping aan hun chaotische wekelijkse bezoekjes [2]. Hij herinnerde zich dat ze gekke gezichten en wilde ogen hadden, en noemde hen 'grotesken' [2]. Voor de opera-adaptatie uit 1983 gaf hij de monsters de namen van familieleden: Tzippy, Moishe, Aaron, Emile en Bernard [2].
Harper & Row publiceerde Where the Wild Things Are in 1963 [2]. Het verhaal draait om Max, een jongen in een wolvenpak die thuis voor chaos zorgt en zonder avondeten naar bed wordt gestuurd [2]. Zijn slaapkamer verandert in een jungle, en hij vaart naar een eiland bewoond door grote monsters, de Wild Things [2]. Max wordt hun koning, leidt een feest en stuurt de wezens vervolgens zonder avondeten naar bed [2]. Uiteindelijk voelt hij zich eenzaam, treedt af en keert terug naar huis, waar een hete maaltijd op hem wacht [2].
In 1964 kende de bibliotheekwereld Where the Wild Things Are de Caldecott Medal toe als het meest voortreffelijke Amerikaanse prentenboek voor kinderen van dat jaar [2]. In 2012 kozen lezers van School Library Journal dit boek tot het beste prentenboek aller tijden [2]. Tot 2009 waren er wereldwijd meer dan 19 miljoen exemplaren van verkocht, waarvan 10 miljoen in de Verenigde Staten [2]. Bij het verschijnen van het boek maakten sommige ouders zich zorgen over de met tanden uitgeruste monsters, omdat deze figuren nogal grotesk overkwamen [4]. Desondanks werd Sendaks werk geprezen omdat het de gevoelens van kinderen serieus neemt [2].
President Obama koos Where the Wild Things Are voor het Paaseierevenement in het Witte Huis in 2016 [1]. Hij las het boek op indrukwekkende wijze voor, met first lady Michelle Obama naast zich; het publiek reageerde met geklauw en gebrul [1]. The Guardian noemde het boek een van Obama’s favoriete kinderboeken [1]. Door deze voordracht werd het verhaal van Max overgebracht aan alle aanwezigen [1].
Spike Jonze regisseerde een live-action-adaptatie die op 16 oktober 2009 in de Amerikaanse bioscopen verscheen [3]. De film combineerde live-action, kostuumacteurs, animatronics en computergenereerde beelden; de opnames vonden voornamelijk plaats in Melbourne [3]. De hoofdrollen werden gespeeld door Max Records, Catherine Keener en Mark Ruffalo; de stemmen werden ingesproken door Lauren Ambrose, Chris Cooper, James Gandolfini, Catherine O'Hara en Forest Whitaker [3]. De productie kostte naar schatting 100 miljoen dollar en bracht 100,1 miljoen dollar op – een financieel fiasco, hoewel de film positieve recensies kreeg [3]. Er ontstonden ook zorgen over de geschiktheid van de film voor jonge kijkers [3].



