In februari 1988 beschreef psychiater Leslie Solyom van het Shaughnessy Hospital in Vancouver een patiënt die hij slechts als George aanduidde, in het British Journal of Psychiatry. Physician's Weekly nam dit geval over onder de term 'geslaagde radicale chirurgie' [1] [2]. George had tijdens een zelfmoordpoging met een .22-kaliber vuurwapen op zichzelf geschoten; de wond leek de dwanghandelingen die zijn dagelijkse leven bepaalden te hebben weggenomen [1] [3].

Op 19-jarige leeftijd waste George honderden keren per dag zijn handen en nam hij regelmatig een douche om zijn obsessieve angst voor ziektekiemen te onderdrukken. Dit dagelijkse ritueel had ertoe geleid dat hij zijn school niet kon afmaken en geen werk kon vinden [1] [2]. Bovendien leed hij aan ernstige depressie. Volgens Solyom vertelde George aan zijn moeder dat zijn leven zo ellendig was dat hij liever zou sterven; zij antwoordde dat hij zichzelf dan maar moest neerschieten [3].

Volgens Solyoms verslag ging George naar de kelder, stak een .22-geweer in zijn mond en haalde de trekker over [3]. De kogel bleef steken in zijn linker frontale kwab – het gebied dat de psychiater in verband bracht met de dwanghandelingen – en later werd een deel van het projectiel verwijderd [2]. De krantenberichten uit 1988 beschreven dat de kogel door de voorkant van de hersenen was gegaan zonder zijn intellectuele vermogens te beschadigen [1] [3].

Drie weken na de schietpartij werd George naar het Shaughnessy Hospital overgebracht; hij vertoonde nauwelijks nog dwanghandelingen [3]. Wat dit geval voor onderzoekers zo waardevol maakte, was het tijdstip van de tests: Solyoms team had Georges IQ gemeten en diverse andere tests uitgevoerd vóór de poging, en herhaalde tests daarna toonden geen verlies van mentale capaciteiten aan [2] [3].

Vijf jaar na de schietpartij sloot George af en toe nog steeds een raam twee keer en waste hij af met buitengewone zorgvuldigheid, maar deze rituelen belemmerden zijn dagelijks leven niet meer. Zijn depressie werd in de daaropvolgende jaren behandeld met antidepressiva [2]. Hij woonde alleen, met beperkt maar functioneel contact met zijn familie [2].

George voltooide de middelbare school die door zijn ziekte was onderbroken en schreef zich in aan de universiteit; in 1988, toen het geval publiekelijk werd gemaakt, zat hij in zijn tweede studiejaar [1] [3]. Het resultaat wekte ook buiten Vancouver veel reacties op. Thomas Ballantine, psychiater aan het Massachusetts General Hospital in Boston, zei dat het idee dat iemand een deel van zijn frontale kwab kon wegschieten en zo van zijn pathologische symptomen afkwam, opmerkelijk was, maar niet ongeloofwaardig [1].

Vóór het bekend worden van Georges geval voerden chirurgen al ingrepen op de frontale kwab uit als laatste redmiddel bij hardnekkige obsessief-compulsieve stoornissen; in 1988 gaven experts aan dat dergelijke operaties soms werden uitgevoerd [1]. Tegenwoordig wordt er echter voor andere behandelingen gekozen. Naar schatting heeft 1% tot 3% van de bevolking op enig moment te maken met OCD; cognitieve gedragstherapie in combinatie met selectieve serotonineheropnameremmers vormen de eerste behandeloptie. Diepe hersenstimulatie of een gefocuste resectie van de orbitofrontale cortex is enkel bedoeld voor een klein aantal patiënten die niet reageren op andere behandelingen, in gespecialiseerde centra [2].


Sources

  1. latimes.com
  2. cerebrodigital.net
  3. orlandosentinel.com