Vanwege hun populariteit en hoge vraag zijn kreeften tegenwoordig behoorlijk duur. Bovendien zijn kreeften moeilijk te vangen en het beste vers geserveerd. Als gevolg hiervan vereist het proces van het vangen tot het bereiden van de maaltijd veel vaardigheden en middelen. Al deze factoren dragen bij aan de hoge kosten van kreeften. Maar wist je dat kreeften vroeger werden beschouwd als het eiwit van de armen?

Tot de jaren 1880 stond kreeft bekend als “het eiwit van de armen”, tot het punt dat gevangenen klaagden als ze het meer dan drie keer per week moesten eten.

Hoe zijn kreeften zo duur geworden?

Kreeften waren toen overvloedig; inheemse Amerikanen gebruikten ze om gewassen te bemesten en als aas voor vishengels. Inheemse Amerikanen aten ze ook, en van hen kwam de klassieke New England clambake voort. Ze wikkelden de kreeften in zeewier en bakten ze op hete stenen om ze klaar te maken om te eten.
Voor het einde van de 18e eeuw werden kreeften met de hand langs de kust verzameld. Tegen het einde van de 18e eeuw werd in Maine een boot genaamd een smack geïntroduceerd om levende kreeften te vervoeren. Deze had tanks met gaten waardoor zeewater erin kon circuleren. Het vangen van kreeften begon in Maine en werd pas halverwege de 19e eeuw de populairste manier om kreeften te verzamelen.

Kreeften waren destijds overvloedig, waardoor ze zeer goedkoop waren. Op dat moment waren de mensen die het meeste kreeft aten gevangenen, leerlingen, slaven en kinderen. Omdat ze zo veel kreeft kregen, stelden sommige bedienden uit Massachusetts in hun contracten dat ze slechts twee keer per week schelpdieren zouden krijgen! Kreeften worden nu beschouwd als een delicatesse die door mensen over de hele wereld wordt genoten. Dit was echter niet altijd zo. Kreeft werd gebruikt als aas voor de visserij, als meststof en als voedsel voor de armen. Dat is tegenwoordig niet meer het geval. (Bron: History) 

De groei van de kreeft

Pas in de jaren 1880 begon de reputatie van kreeften te verbeteren. Ze werden geserveerd in eetgelegenheden, vooral in Boston en New York, en de prijzen stegen daardoor. Tegen het begin van de Tweede Wereldoorlog werd kreeft beschouwd als een delicatesse. De oorlogseconomie stelde welgestelde consumenten in staat om kreeft te genieten tegen voorheen ongekende prijzen. Kreeft was ook een basisvoedsel voor soldaten omdat het vlees gemakkelijk kon worden ingeblikt en gegeten. Het was bovendien een goede bron van eiwit.

In tegenstelling tot krabben, waarvan de buitenste schalen een groeigrens bereiken, blijven kreeften gedurende hun hele leven groeien, en hoe groot kreeften kunnen worden is een geheim dat alleen de oceaan kent. Vissers vingen in 1977 een kreeft die meer dan 44 pond woog. Andere opmerkelijke vangsten waren 14 en 20 pond. Deze kreeften waren simpelweg voorbij hun hoogtepunt. Wetenschappers weten niet hoe oud de kreeften zijn op basis van de beschikbare informatie, maar ze zouden ongeveer 50 jaar oud kunnen zijn.

Kreeften werpen hun carapax of harde bovenste schaal af. Wanneer ze hun schaal te groot vinden, kunnen ze blijven groeien. De kreeft vult zich vervolgens met water en groeit een nieuwe schaal. Dit is de vervellingfase.

De meeste kreeften die we eten wegen tussen één en twee pond en zijn minstens vijf jaar oud. Om overbevissing te voorkomen, verbieden wetten de consumptie van zeer kleine of jonge kreeften. Er zijn ook wetten die de vangst van oudere kreeften met carapaxen langer dan vijf inch verbieden. (Bron: History) 

Afbeelding van Greatist