Volgens de Trans-Atlantische Slavenhandel-database [1] [3] vertrokken tussen 1525 en 1866 ongeveer 12,5 miljoen Afrikanen aan boord van slavenschepen naar de Amerika’s. De database, samengesteld door David Eltis en David Richardson, wordt beheerd door Rice University en bevat sinds 2008 gegevens over bijna 35.000 reizen van 1501 tot 1867 [1] [3]. De samenstellers schatten dat deze gegevens ongeveer 80 procent van de gehele trans-Atlantische slavenhandel omvatten [3]. Voor elke reis werden onderzoekers gegevens verzameld over de datum, eigenaren, schepen, kapiteins, Afrikaanse vertrekplaatsen, Amerikaanse bestemmingen, aantal vertrekkenden en aantal aankomenden [3].
Ongeveer 10,7 miljoen Afrikanen overleefden de overtocht en kwamen aan in Noord-Amerika, het Caribisch gebied of Zuid-Amerika [1] [3]. Volgens de database bedroeg het sterftecijfer meer dan 1,8 miljoen Afrikanen [3]. Een ander overzicht geeft een huidige schatting van ongeveer 12,75 miljoen mensen die aan boord van slavenschepen gingen, met tot wel 2 miljoen sterfgevallen tijdens de reis [2]. Volgens PBS vormt deze database de meest betrouwbare schatting en de gouden standaard op dit gebied [1].
Volgens PBS werd slechts ongeveer 388.000 van die 10,7 miljoen Afrikanen rechtstreeks naar Noord-Amerika verscheept [1]. Henry Louis Gates Jr. noemt dit een zeer klein percentage van alle mensen die in de Nieuwe Wereld aankwamen [1]. Volgens hetzelfde verslag kwamen de overige Afrikanen aan in het Caribisch gebied en Zuid-Amerika, en niet in één enkele bestemming [1].
Brazilië ontving het grootste aantal slaven. Van de ongeveer 12 miljoen Afrikanen die gedwongen werden naar het westelijk halfrond te komen, gingen ongeveer 5,5 miljoen tussen 1540 en de jaren 1860 naar Brazilië [4]. Tot begin jaren 1850 vertrokken de meeste slaven die in Brazilië aankwamen vanuit West- en Centraal-Afrikaanse havens, met name Luanda in het huidige Angola [4]. Brazilië was het laatste land in de Amerika’s dat de slavernij afschafte, op 13 mei 1888 [4].
Portugal stond aan de top van de grootste Atlantische slavenhandelaren, gevolgd door Groot-Brittannië, Spanje, Frankrijk, Nederland, de Verenigde Staten en Denemarken [2]. De belangrijkste slavenhandelshavens bevonden zich in Zuid-Amerika; schepen die vanuit de Nieuwe Wereld vertrokken vervoerden waarschijnlijk meer slaven uit Afrika dan schepen met Europese thuishavens [2]. Europese handelaren kochten meestal slaven van West- en Centraal-Afrikaanse slavenhandelaren, in plaats van hen door overvallen te bemachtigen [2].
In de Amerika’s werkten de tot slaaf gemaakte Afrikanen op koffie-, tabak-, cacao-, suiker- en katoenplantages, op rijstvelden en in goud- en zilvermijnen [2]. Ze waren ook actief in de bouw, houtkap voor schepen, ambachten en huishoudelijk werk [2]. De eerste tot slaaf gemaakte Afrikanen die naar de Engelse koloniën kwamen werden beschouwd als contractarbeiders, maar halverwege de 17e eeuw was de koloniale wetgeving al een raciale kastenmaatschappij geworden waarin slavernij gold [2].
De 366-jarige periode die door de database wordt bestreken eindigt met 10,7 miljoen aankomsten en meer dan 1,8 miljoen sterfgevallen [1] [3]. De 388.000 mensen die rechtstreeks in Noord-Amerika aankwamen vormen ongeveer 3,6 procent van de 10,7 miljoen aankomenden [1] [3]. Alleen al het aantal aankomsten in Brazilië – 5,5 miljoen – is meer dan vijf miljoen hoger dan het totaal in Noord-Amerika [4]. De database telt mensen, niet scheepsladingen of financiële waarden [3].




