Om 3:30 ’s nachts op 10 oktober 2007 zat NPR-contributeur Jacob Ganz achter zijn computer, wachtend tot een download begon [6]. Tien dagen eerder had Jonny Greenwood in een blogbericht van 25 woorden Radiohead’s zevende album aangekondigd [5]. Diezelfde dag werd In Rainbows op de eigen website van de band geplaatst, zonder platenmaatschappij en zonder vaste prijs; kopers konden elk bedrag invoeren, zelfs nul [3][5].
Radiohead’s platencontract met EMI was in 2003 met Hail to the Thief afgelopen, waardoor de band geen enkele verplichting had om een nieuw album uit te brengen [3]. Het schrijven en opnemen begon in begin 2005 in hun studio in Oxfordshire [3]. De sessies met producer Spike Stent leverden niets op, en in 2006 haalde de band Nigel Godrich terug, hun producer sinds 1994 [2][3]. Ze werkten in Halswell House, Tottenham House, de Hospital Club in Londen en hun eigen studio in Oxfordshire [3].
Op de downloadpagina gaven kopers een bedrag op en betaalden via creditcard of PayPal; zelfs een bedrag van nul gaf toegang tot de bestanden [10]. Er verscheen tevens een aparte boxeditie, verkrijgbaar voor £40, die later werd verzonden en een bonus-cd en extra artwork bevatte [5]. Onderzoekers noemen dit soort regeling participatieve prijsstelling en stellen dat dit vooral werkt bij producten met lage marginale kosten, een eerlijke klantenkring en een sterke bestaande relatie tussen koper en verkoper [4].
Keith Green verkocht zijn album So You Wanna Go Back to Egypt uit 1980 via een postordercoupon, waarbij kopers zelf het bedrag mochten bepalen [4]. De Canadese singer-songwriter Jane Siberry introduceerde in 2005 zelfbepaalde prijzen op haar website en vertelde aan The Globe and Mail dat haar gemiddelde inkomen per nummer iets hoger uitviel dan haar standaardprijs [4]. Datzelfde jaar begon Jeff Rosenstock’s Quote Unquote Records met gratis downloads, waarbij een vrijwillige donatie mogelijk was [4]. Radiohead’s benadering trok internationale aandacht, omdat geen enkele band van dit formaat dit eerder had geprobeerd [3][7].
Binnen een maand downloadden meer dan 1,2 miljoen mensen het album; volgens een casestudy bedroeg het gemiddelde bedrag dat werd betaald ongeveer $6 [8]. Radiohead’s management huurde Eric Garland van Big Champagne en econoom Will Page in om zowel de betaalde verkoop als illegale downloads te bestuderen [6]. Thom Yorke zei tegen Wired dat de band deze uitgave alleen kon realiseren dankzij jarenlange ervaring binnen de traditionele muziekindustrie: "Dit is niet bedoeld als model voor iets anders; het was simpelweg een reactie op een bepaalde situatie." [6]
Op 3 december 2007 bracht XL Recordings het album wereldwijd in de winkels; TBD Records volgde op 1 januari 2008 in Noord-Amerika [3]. De fysieke uitgave bereikte de eerste plaats in zowel de UK Albums Chart als de Billboard 200; in oktober 2008 waren er wereldwijd meer dan drie miljoen exemplaren verkocht [3]. Het was het bestverkochte vinylalbum van 2008 en werd in het Verenigd Koninkrijk en Canada platina gecertificeerd [3]. De single "Nude" kwam in de Amerikaanse Billboard Hot 100 in de top 40 terecht [2].
Op 10 december 2007 kondigde EMI een Radiohead-boxset aan, enkele dagen nadat de band een contract met XL had getekend [1]. De set bevatte de eerste zes studioalbums en het livealbum I Might Be Wrong, verdeeld over zeven cd’s, een USB-stick en een download; Radiohead had hierbij geen enkele inbreng [1]. Commentatoren, waaronder The Guardian, zagen dit als een vorm van vergelding; de band zou hierover woedend zijn geweest [1]. Een Google-advertentie voor de boxset beweerde ten onrechte dat In Rainbows erin zat; EMI gaf een fout in de databron aan en verwijderde de advertentie [1].
Bij de 51ste Grammy Awards won In Rainbows de prijs voor Beste Alternatieve Muziekalbum en Beste Boxset of Speciale Beperkte Editie; het album werd bovendien genomineerd voor Album van het Jaar [3]. De muziek, gebaseerd op live-optredens en beperkte bewerkingen na de elektronische experimenten van Kid A en Amnesiac, werd op zichzelf geprezen [9]. Radiohead promootte het album via webcasts, muziekvideo’s, wedstrijden en een wereldwijde tournee [3].




