Op 18 augustus 2017 publiceerde Billboard een verklaring van Rosanne Cash en haar zussen Kathy, Cindy en Tara, nadat beelden van de Unite the Right-bijeenkomst in Charlottesville, Virginia, lieten zien dat een demonstrant een T-shirt van Johnny Cash droeg [1] [6]. De bijeenkomst, gehouden op 11 en 12 augustus 2017, trok witte nationalisten, neonazi’s en leden van de Ku Klux Klan; het werd gewelddadig en eindigde ermee dat een man met zijn auto in een menigte tegendemonstranten reed, waarbij Heather Heyer om het leven kwam [6]. Rosanne, geboren op 24 mei 1955 in Memphis, is de oudste dochter van Johnny Cash [3].
In die verklaring schreven de zussen dat hun vader ‘geschokt zou zijn bij zelfs maar een lichtzinnig gebruik van zijn naam of beeld voor een idee of zaak die gebaseerd is op vervolging en haat’ [1] [7]. Ze herinnerden zich ook een zin die hij vaak tegen hen herhaalde: ‘Kinderen, jullie kunnen kiezen voor liefde of haat. Ik kies voor liefde’ [1] [7]. Ze merkten bovendien op dat meerdere mannen uit de uitgebreide familie Cash in het leger hadden gediend [1].
In 1964 bracht Cash Bitter Tears: Ballads of the American Indian uit, zijn twaalfde album bij Columbia Records; het is een conceptalbum over de geschiedenis van de inheemse Amerikanen en de behandeling door Europese kolonisten [4]. Twee van de nummers behandelen problemen waarmee de Seneca- en Pima-volkeren in de twintigste eeuw te maken hadden [4]. Cash geloofde dat hij zelf Cherokee-afkomst had, wat de aanleiding voor dit project vormde [4].
‘The Ballad of Ira Hayes’ werd geschreven door folkzanger Peter La Farge en door Cash opgenomen voor het album [5]. De tekst beschrijft het Pima-volk uit de Gila River Community in Arizona, wier waterrechten werden afgenomen toen witte kolonisten arriveerden; daarna volgt het verhaal van Ira Hayes, een Pima-mariner die hielp de vlag te hijsen op Iwo Jima tijdens de Tweede Wereldoorlog [5]. Na zijn terugkeer werd Hayes door de samenleving afgewezen en stierf hij dronken in een sloot [5].
Zeven weken nadat het nummer goed begon te scoren op de Billboard-countrylijst, kwam de opmars tot stilstand en bleef het ergens in de midden van de top-20 hangen, omdat radiostations, diskjockeys en fans het nummer begonnen te mijden [4]. Cash reageerde door meer dan 1.000 exemplaren van het album te kopen en naar radiostations door het hele land te sturen [4].
Hij betaalde bovendien voor een hele pagina grote advertentie in de editie van Billboard van 22 augustus 1964 [4]. Daarin noemde hij bepaalde diskjockeys en programmeurs ‘laf’ omdat ze weigerden het nummer ‘Ira Hayes’ te draaien, en vroeg hij waar hun moed bleef [4] [1]. Op 19 september 1964 stond het nummer op de derde plaats in de Billboard-countrysingleslijst en bereikte het album de tweede plaats [4].
In 2011 publiceerde Antonino D'Ambrosio het boek A Heartbeat and a Guitar: Johnny Cash and the Making of Bitter Tears, waarmee het album opnieuw in de belangstelling kwam [4]. In 2014 verscheen het eerbetoonalbum Look Again to the Wind: Johnny Cash's Bitter Tears Revisited, waaraan artiesten als Gillian Welch, David Rawlings, Emmylou Harris en Kris Kristofferson meewerkten [4]. De documentaire We're Still Here: Johnny Cash's Bitter Tears Revisited werd voor het eerst uitgezonden op PBS op 1 februari 2016 [4].
Cash overleed op 12 september 2003; in zijn carrière verkocht hij meer dan 90 miljoen platen en werd hij opgenomen in de Country Music Hall of Fame, de Rock and Roll Hall of Fame en de Gospel Music Hall of Fame [2]. De advertentie uit 1964 blijft het duidelijkste bewijs van zijn strijd met de radiowereld over het nummer ‘Ira Hayes’ [1] [4].






