Pink Himalayazout heeft een vergelijkbare chemische samenstelling als keukenzout. Het bevat tot 98 procent natriumchloride. Het resterende zout bestaat uit sporenmineralen zoals kalium, magnesium en calcium. Dit is wat het zout zijn lichtroze kleur geeft. Maar wist je dat het grootste deel van het roze Himalayazout dat we consumeren niet uit de Himalaya komt?
Het merendeel van het roze Himalayazout komt niet uit de Himalaya. Het zout wordt gedolven in de provincie Punjab van Pakistan.
Hoe gebruik je roze Himalayazout?
Dit type zout, net als gewoon keukenzout, wordt op dezelfde manieren gebruikt: bij het koken, om maaltijden op smaak te brengen en om voedsel te bewaren. Roze Himalayazout heeft een vergelijkbare chemische samenstelling als keukenzout. Het bevat tot 98 procent natriumchloride.
Roze zoutblokken worden soms gebruikt als serveerschalen, kookoppervlakken en snijplanken. Sommige mensen vervangen roze Himalayazout door badzouten. Roze zoutlampen en kandelaars kunnen ook worden gekocht. (Bron: Salt House and Pepper Mongers)
De oorsprong van het roze Himalayazout
Himalayazout wordt gedolven in de beroemde Khewra-zoutmijn in het noordelijke Punjab-gebied van Pakistan. De mijn, gelegen in de uitlopers van de Himalaya, werd ontdekt rond 320 v.Chr. toen de troepen van Alexander de Grote door het gebied trokken. Volgens de legende ontdekten de paarden van de soldaten de Khewra-zoutafzettingen toen ze begonnen de rotsen die ze in het landschap vonden te likken.
Echter, zout was al aanwezig in de rotsen en de bodem rondom Khewra lang voordat de troepen van Alexander de Grote het ontdekten. Himalayazout werd gevormd ongeveer 200 miljoen jaar geleden toen lavavulkanen gekristalliseerde zoutformaties van uitgedroogde zeebodems onderdompelden. Begraven onder sneeuw, ijs en rotsen, werd het zout beschermd tegen externe vervuiling: duizenden jaren later, toen de mijn voor het eerst werd uitgegraven, ontdekten mijnwerkers een zuiver, mineraalrijk zout, gekleurd in een levendig roze door het hoge ijzergehalte. (Bron: Salt House and Pepper Mongers)
Hoe delven ze het zout?
Zout werd al in de 13e eeuw op kleine schaal gewonnen en verhandeld uit de Khewra-mijn, maar grootschalige winning begon in 1872 met de uitgraving van de hoofd tunnel door de Britse ingenieur Dr. H. Warth. Warth versterkte bestaande schachten, installeerde graafapparatuur en een betrouwbare watervoorziening, en bouwde opslagmagazijnen. De verbeteringen aan de infrastructuur van de Khewra-mijn waren zo succesvol dat de productie toenam tot het punt waarop de autoriteiten boetes moesten opleggen voor zoutsmokkel.
Volgens schattingen bevat de Khewra-zoutmijn tot 600 miljoen ton zout. De mijn produceerde meer dan 187.000 ton per jaar tijdens de ambtstermijn van Dr. Warth, maar tegen de eenentwintigste eeuw, met de introductie van moderne apparatuur en graafmethoden, was dat cijfer gestegen tot ongeveer 385.000 ton per jaar. Maak je geen zorgen; de voorraden zullen niet snel opraken: de Khewra-zoutmijn, die is uitgebreid tot 19 niveaus, zal naar verwachting nog 350 jaar zout blijven produceren.
Het succes van de Khewra-zoutmijn heeft het een speciale plaats in de cultuur van de regio gegeven – en het tot een uiterst populaire toeristische bestemming gemaakt. De Khewra-zoutmijn is wereldberoemd geworden en trekt elk jaar honderdduizenden bezoekers. (Bron: Salt House and Pepper Mongers)
Afbeelding van FoodUnfolded
