Het bos van Rambouillet beslaat ongeveer 200 vierkante kilometer ten westen van Parijs, in de regio Île-de-France [1]. In het zuidelijke deel van dit bos leeft een wilde groep van maximaal 150 Bennett-wallaby’s [1]. Op 26 december 1999 trof cycloon Lothar het noordelijke deel van Frankrijk, waardoor honderdduizenden bomen in het bos omvielen [1]. De stad Rambouillet ligt aan de zuidelijke rand van het bos, 44,3 km ten zuidwesten van het centrum van Parijs; in 2023 telde de stad 27.224 inwoners [3].

In de jaren 70 kwamen zeven wallaby’s terecht in een klein dierenpark in Émancé; dit was een geschenk van de directeur van de dierentuin van Basel aan een vriend die het park leidde [4][5]. De dieren werden niet geteld of geregistreerd, en ze wisten te ontsnappen [4]. Volgens verslagen uit het bos ontsnapten de stichters van de kolonie uit het park in Émancé na een storm of door vandalisme [1]. Sindsdien hebben hun nakomelingen het zuidelijke bos bewoond [1].

Een zwarte neus, zwarte poten en een witte streep boven de lip maken duidelijk dat het om Bennett-wallaby’s gaat: de Tasmanische variant van de roodhalswallaby, Notamacropus rufogriseus rufogriseus [2]. Deze ondersoort is kleiner dan haar Australische verwanten op het vasteland en heeft langere, donkerdere en ruigere vacht [2]. Volwassen dieren wegen tussen de 13,8 en 18,6 kilogram en bereiken een kop-romplengte van ongeveer 90 centimeter; mannetjes zijn doorgaans groter [2]. Een grijze vacht met rode tinten op de schouders vormt het overige uiterlijk [2]. Ze kunnen tot negen jaar oud worden [2].

De wallaby’s brengen het grootste deel van de dag rustend door en bewegen zich voornamelijk ’s nachts [2]. Ze zijn grotendeels solitair; ze verzamelen zich alleen waar voedsel, water of beschutting overvloedig aanwezig is. Hun dieet bestaat uit gras, wortels, boombladeren en onkruid [2]. Het bosgebied van 200 vierkante kilometer biedt de groep voldoende ruimte om zich te verspreiden [1].

De oestrusperiode van een vrouwtje duurt 33 dagen; de jongen blijven ongeveer 280 dagen in de buidel [2]. De Tasmanische ondersoort plant zich voornamelijk voort tussen februari en april [2]. Vrouwtjes blijven vaak hun hele leven binnen het territorium van hun moeder, terwijl mannetjes op de leeftijd van twee jaar vertrekken [2].

Roodhalswallaby’s zijn inmiddels geïntroduceerd in Nieuw-Zeeland, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, het eiland Man, Frankrijk en Duitsland [2]. Bennett-wallaby’s werden al in 1870 vanuit Tasmanië verscheept [2]. De Tasmanische dieren hebben zich aangepast aan het leven in de nabijheid van mensen en grazen op gazons aan de rand van Hobart [2].

Volgens Infos Yvelines is het aantal individuen in de kolonie bij Rambouillet afgenomen tot minder dan 100 [6]. Bosbeheerders en wildlife-experts houden de dieren in de gaten, aangezien het om een niet-inheemse soort gaat die de inheemse flora en fauna kan verstoren [4][5].

Jarenlang werd het bestaan van de wallaby’s in Yvelines beschouwd als een stadslegende; Infos Yvelines bevestigt echter dat het verhaal waar is [6]. De groep leeft in het zuidelijke deel van het bos [1]. Overdag rusten de dieren en pas na zonsondergang bewegen ze zich; daardoor blijven ze voor mensen onzichtbaar [2].


Sources

  1. Wikipedia: Bos van Rambouillet
  2. Wikipedia: Roodhalswallaby
  3. Wikipedia: Rambouillet
  4. parissecret.com
  5. greenmemag.com
  6. infosyvelines.fr