In juli 2018 rapporteerde een team van Russische wetenschappers in samenwerking met Princeton University dat twee rondwormen, gevonden in de Siberische permafrost, na ontdooiing in het laboratorium weer begonnen te bewegen en te eten [1] [5]. De wormen kwamen uit de republiek Jakutië in het noordoosten van Siberië. Het onderzoek werd gepubliceerd in Doklady Biological Sciences; de oorspronkelijke schatting van hun leeftijd was ongeveer 40.000 jaar [1]. Indien juist, zouden dit de oudste levende dieren op aarde zijn [1].
Onderzoekers onderzochten meer dan 300 bodemmonsters uit de Arctische permafrost voordat ze twee monsters selecteerden waarin goed bewaarde rondwormen zaten [1] [5]. Eén monster kwam uit een fossiele knaagdierhol in de Duvanny Yar-formatie en werd gedateerd op ongeveer 32.000 jaar geleden. Het andere, oudere exemplaar werd gevonden in een glaciaal afzettingsgesteente nabij de rivier de Alazeya en werd geschat op ongeveer 41.700 jaar oud. Beide wormen waren vrouwtjes en lagen respectievelijk op ongeveer 100 voet en 15 voet diepte onder het oppervlak begraven [1].
Voorafgaand aan het experiment werden de wormen in een laboratorium bewaard bij een temperatuur van -4 graden Fahrenheit [1]. Vervolgens ontdooiden de onderzoekers ze in petrischalen samen met een voedingsbouillon en hielden ze op 68 graden Fahrenheit. Na enkele weken begonnen de rondwormen te bewegen en te eten [1] [5]. Het vorige record voor een rondworm die na een periode van rust weer tot leven kwam, was 39 jaar [4] [5].
Andere onderzoekers wezen vrijwel meteen op het risico van verontreiniging. Robin M. Giblin-Davis, nematoloog aan de Universiteit van Florida, zei tegen Gizmodo dat het in theorie mogelijk is dat wormen zonder structurele schade weer tot leven komen, maar waarschuwde dat de oude monsters mogelijk besmet waren met moderne organismen [1]. Het Russische team gaf aan dat het zich aan steriele procedures had gehouden en stelde dat de grote begraafdieptes uitsluiten dat er moderne organismen aanwezig waren, aangezien seizoensgebonden ontdooiing in dat gebied slechts tot ongeveer drie voet diepte reikt [1].
In een vervolgstudie die op 27 juli 2023 in PLOS Genetics verscheen, kregen de wormen de status van een nieuwe soort: Panagrolaimus kolymaensis, vernoemd naar de rivier de Kolyma [3] [4]. In datzelfde artikel werd hun leeftijd bijgesteld naar 46.000 jaar, op basis van radiokoolstofdatering van plantenmateriaal dat in hetzelfde hol was aangetroffen [3] [6]. "De radiokoolstofdatering is absoluut nauwkeurig; we weten nu zeker dat ze inderdaad 46.000 jaar hebben overleefd," aldus medeauteur Teymuras Kurzchalia [3].
Byron Adams, bioloog aan Brigham Young University, bleef sceptisch. Hij zei tegen Scientific American dat de datering alleen de leeftijd van het plantenmateriaal aangeeft, niet die van de wormen, en dat de auteurs niet hadden aangetoond dat er geen moderne verontreiniging was [3] [4]. Desondanks beschreef het artikel uit 2023 een overlevingsmechanisme: de wormen verlagen hun stofwisseling tot bijna nul in een toestand die cryptobiose wordt genoemd, en ze verzamelen trehalose, een suiker die bescherming biedt tegen uitdroging [4] [6].
Laboratoriumproeven toonden aan dat een langzaam droogproces vóór het invriezen de overlevingskans bij -80 graden Celsius vergroot [6]. Het team onderwierp ook de veelgebruikte laboratoriumworm Caenorhabditis elegans aan dezelfde tweestappenprocedure; na 480 dagen kwamen de gedroogde en ingevroren dauerlarven weer tot leven en ontwikkelden zich normaal [6]. De Siberische wormen planten zich ongeslachtelijk voort door parthenogenese en bezitten drie sets chromosomen; onderzoekers kweekten meer dan 100 generaties van hen in het laboratorium [4].
De twee oorspronkelijke wormen leven niet meer, hoewel enkele van hun nakomelingen nog wel in leven zijn [4]. Of de duizenden jaren in bevroren toestand meetellen voor de levensduur van een dier, is een andere vraag. Een overzicht van langlevende organismen vermeldt dat sommige soorten hun stofwisseling langdurig kunnen onderbreken en daarna weer hervatten, maar dat het onduidelijk is of deze periode van rust in de levensduur moet worden meegeteld [2]. De auteurs van het artikel uit 2018 wezen op cryomedicatie, cryobiologie en astrobiologie als vakgebieden die kunnen profiteren van inzicht in hoe een meercellig dier zijn activiteiten kan stilleggen en opnieuw starten [1] [5].






