Afbeeldingen uit de 18e eeuw tonen Dalmatiërs die naast paardenkoetsen rennen, en rashistorici traceren afbeeldingen van deze honden samen met paarden terug tot 1729 [3]. Rijke aristocraten in Engeland, Schotland en Wales zochten naar deze gevlekte honden voor hun koetsen; hoe meer honden een huishouden kon laten meerennen naast een rijtuig, des te hoger stond de eigenaar op de sociale ladder [2]. Het ras werd ontwikkeld als koetshond en werkte meestal in kleine groepjes [1].
Een werkende koetshond legde wel 20 tot 30 mijl per dag af, meestal in paren [2]. Deze taak was zeker niet louter decoratief. Dalmatiërs bezaten een bijzondere gave om paarden te kalmeren die een rijtuig troken; zelfs in gevaarlijke situaties raakten de paarden niet in paniek of sloegen ze op de vlucht, waardoor zowel de inzittenden als de lading beschermd werden [1].
In de 18e eeuw gebruikten brandweerkorpsen soortgelijke paardenkarren, en de honden volgden hen. Alison Merritt, historicus bij de Dalmatian Club of Canada, noemt dit een logische en natuurlijke overgang van het begeleiden van koetsen naar het begeleiden van paardenkarren met brandweeruitrusting [3]. Wanneer ze niet op pad waren, verbleven de honden in de brandweerkazerne; hun aanwezigheid was zo gebruikelijk dat ze bekend werden als ‘brandweerhonden’ [1].
De vroege brandweerwagens waren handbediende pompen die de brandweerlieden zelf moesten trekken; pas rond 1850 werden zware stoomaangedreven motoren gebruikt, waardoor paarden noodzakelijk werden [2]. Zodra paarden de wagens trokken, renden Dalmatiërs mee als levende sirenes: ze blaften door de straten om voetgangers uit de weg te jagen [2]. Ze werden getraind om bij het alarmgeluid onmiddellijk uit de kazerne te rennen en te blaffen om omstanders te waarschuwen dat de wagen eraan kwam [2].
Zodra de wagen bij een brandend gebouw aankwam, hadden de honden een tweede taak. Paarden zijn van nature bang voor vuur en voelen zich ongemakkelijk tussen menigtes; een Dalmatiër naast hen kon hen kalm houden terwijl de brandweerlieden aan het werk waren [1][3]. De honden bewaakten bovendien de paarden en de uitrusting, zodat niemand ze in de verwarring kon stelen [2]. Een verslag vermeldt dat Dalmatiërs zelfs in de knieën van paarden beten om te voorkomen dat ze tijdens het werk in slaap vielen [3].
De eerste gemotoriseerde brandweerwagen verscheen in 1897; de meeste korpsen stapten in de jaren 1910 over op motoren. Het laatste brandweerpaard ging in 1922 met pensioen [2]. Dalmatiërs hoefden niet langer het tempo van de wagens bij te houden, maar veel brandweerkazernes hielden ze toch als gezelschap en waakhonden [1].
De brandweer van New York leverde enkele van de bekendste Dalmatiërs, waaronder Jack the Bum, Spot en Mike, die aan het einde van de 19e en begin van de 20e eeuw actief waren [3]. Volgens verhalen renden zij voor de wagens uit om voetgangers te waarschuwen en zouden ze soms zelfs samen met de brandweerlieden brandende gebouwen binnengaan [3]. Ook tegenwoordig houden brandweerkazernes Dalmatiërs; soms rijden ze nog steeds mee wanneer de brandweer een noodsituatie moet afhandelen [1].



