Op een dag in 1856 verzamelde zich een menigte onder een boom nabij het stadhuis van New York om naar een ontsnapt huisdiereekhoorn te kijken; de politie werd erbij gehaald om hem te vangen [10]. Een krantenartikel over deze ‘ongewone bezoeker’ behandelde het als nieuws, omdat eekhoorns destijds zeldzaam waren in Amerikaanse steden [1] [6].
Rond de jaren 1850 was de oostelijke grijze eekhoorn grotendeels verdwenen uit de centra van Amerikaanse steden, hoewel deze diersoort van nature voorkwam in het oostelijke deel van het continent [2] [9]. De eerste gedocumenteerde herintroductie vond plaats in 1847, in Franklin Square in Philadelphia [7] [8]. Daarna werden er eekhoorns losgelaten in Boston en New Haven in de jaren 1850 [8] [10].
De eerste introducties waren op kleine schaal en bedoeld om ‘de parken te verfraaien en interessanter te maken’, zo schreef Benson [8]. Een artikel uit 1853 in de pers van Philadelphia beschreef het uitzetten van eekhoorns, herten en pauwen in openbare pleinen als een stap om ze tot ‘werkelijk aangename recreatiegebieden’ te maken [10]. De experimenten werden rond de jaren 1860 gestaakt, toen veel dieren waren gestorven of gedood vanwege zorgen dat ze vogels zouden verstoren en insectenproblemen zouden veroorzaken [7] [8].
In de jaren 1870 begon men opnieuw met het uitzetten van eekhoorns, nu op grotere schaal, terwijl steden uitgebreide parken aanlegden in New York, Boston, Washington D.C. en Chicago [8] [9]. Sinds 1877 leven er grijze eekhoorns in Central Park; rond het midden van de jaren 1880 werd hun aantal geschat op 1.500 [7] [8] [10]. Historici koppelen deze ontwikkeling aan de parkenbeweging onder leiding van Frederick Law Olmsted en aan het bredere geloof dat de natuur in de stad essentieel is voor de gezondheid en geestelijke welzijn van de bewoners [8] [9].
Bezoekers van de parken werden aangemoedigd om noten uit te delen, en beveiligers zorgden voor de veiligheid van de dieren [1] [6]. Ernest Thompson Seton, medeoprichter van de Boy Scouts, stelde dat het voeren van eekhoorns kinderen leerde mededogen te tonen jegens zwakkere wezens [1] [8]. Benson vond hetzelfde thema terug in kinderliteratuur en in geschriften van hervormers die hoopten kinderen van wreedheid af te helpen [8].
Aan het begin van de twintigste eeuw waren de populaties zo gegroeid dat de eekhoorns een last werden [7]. Toen paarden, melkkoeien en slachtdieren in de jaren 1950 uit de steden verdwenen, waren huisdieren, vogels en eekhoorns vrijwel de enige overgebleven dieren in de stedelijke fauna [1] [6]. Vanaf de jaren 1970 verboden veel parken het voeren; Benson beschrijft deze ommekeer: wat eerst werd aangemoedigd, werd nu bijna een zonde [1] [7].
Ecologen rekenen eekhoorns tegenwoordig tot de algemene soorten die het goed doen in steden; ze maken gebruik van parken, straatbomen en tuinen als leefgebied [4]. De oostelijke grijze eekhoorn is ver buiten zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied terechtgekomen; sinds 2016 staat hij op een lijst van invasieve exotische soorten van zorg in de Europese Unie, waardoor invoer, fokken of uitzetten verboden is [2]. Natuurbeschermingsinstanties beschouwen conflicten tussen mensen en dieren als ‘mens-dierconflicten’, een categorie met formele richtlijnen voor samenleven [5].
Boomeekhoorns dalen een stam af door hun enkels 180 graden te draaien, zodat hun achterpoten de schors vanaf de andere kant kunnen vastgrijpen [3]. In steden, waar het risico op roofdieren kleiner is, komen witte en zwarte oostelijke grijze eekhoorns vaker voor dan in het bos [2]. Bensons pleidooi om ze te behouden is eenvoudig: het is fijn om in een omgeving te leven waar je andere wezens ziet die bezig zijn met hun dagelijkse bezigheden [1] [6].





