Op een avond in 1969, na een optreden in Floore's Country Store in Helotes, Texas, trapte een dronken man op de Baldwin 800C die Willie Nelson aan het testen was. Bandleden David Zettner en Jimmy Day brachten het kapotte instrument naar luthier Shot Jackson in Nashville, die oordeelde dat het onherstelbaar was [1]. Jackson bood een Martin N-20 aan: nylon snaren, een body van Braziliaans rozenhout, een top van Sitka-spruce en serienummer 242830 [1][5]. Nelson kocht hem zonder hem te zien, voor $750 [1][6].
Het enige wat Nelson Jackson telefonisch vroeg, was dat de elektronica gered zou worden. Jackson haalde de Prismatone-pickup en de voorversterker uit de Baldwin en verving in plaats van ze aan de nieuwe Martin te bevestigen, de hele brug van de Baldwin, inclusief alle bevestigingsgaten [1][6]. Een versterkte nylon-snaargitaar die met een plectrum bespeeld werd, was destijds ongebruikelijk. Muziekjournalist Joe Nick Patoski stelde dat er voorheen nog nooit een akoestische gitaar met succes met een pickup was versterkt [7]. Het resultaat werd Nelsons kenmerkende klank [1][8].
De Martin-gitaar kwam uit een werkplaats die in 1833 in New York City werd opgericht en in 1839 naar Nazareth, Pennsylvania verhuisde [3]. Martin produceerde de N-20 in beperkte aantallen; het model werd voor het eerst in 1969 in de catalogus opgenomen en dat jaar werden er slechts 262 gemaakt [6]. Tot de bekende muzikanten die door Martin worden gesteund behoren Nelson en Johnny Cash [3], de in Arkansas geboren zanger die bekendstaat als de Man in Black [4].
Pas na ongeveer twintig jaar gaf Nelson de gitaar een naam. Hij baseerde die op het paard van Roy Rogers; zijn standaardverklaring was kort: 'Roy Rogers had een paard genaamd Trigger. Ik dacht: dit is mijn paard!' [1]. Hij verlangde naar een klank die meer leek op die van Django Reinhardt, de gypsy-jazzgitarist die hij bewonderde [1][7].
Op Nelsons ranch in Bandera, Texas, brak brand uit; hij rende naar binnen om Trigger te redden, samen met een pond marihuana [1][7]. Hij zag de brand als aanleiding om te verhuizen en nadat hij zich in Austin had gevestigd, veranderde zijn muziekstijl [7]. Trigger is te horen op de albums Shotgun Willie, Red Headed Stranger en Stardust [1][2].
Decennialang plectrumspelen heeft een gat in het spruce-hout boven de brug, dicht bij het klankgat, veroorzaakt [1][6]. De stalen frets, origineel aan de gitaar, zijn na meer dan 10.000 optredens van gladde randen veranderd in golvende lijnen [1][5]. Luthier Mark Erlewine verstevigde het gat ooit met spruce-stukken, maar Nelson slijpte die weg, waarop Erlewine overging op Honduraans mahonie [6]. Nelson weigert een pickguard: 'Ik heb een plek nodig om mijn vingers te plaatsen' [7].
De eerste handtekening op het klankbord kwam van Leon Russell, die Nelson vroeg zijn naam in het hout te krassen in plaats van te schrijven, omdat de gitaar daardoor meer waard zou worden [1]. Nelson vond het een goed idee en vroeg Russell vervolgens om Trigger te signeren [1]. Nu staan er meer dan honderd namen op het oppervlak, van vrienden en collega-muzikanten tot advocaten en footballcoaches [1].
Sinds 1977 doet Erlewine de reparaties; hij ontmoette Nelson in een bar en de gitaar komt nog steeds één keer per jaar naar zijn werkplaats in Austin voor een controle [1][6]. Veertig jaar lang stelde 'Tunin' Tom' Hawkins Trigger voor elk optreden af; Hawkins overleed in februari 2026 [1]. Toen de belastingdienst in 1990 een vordering instelde tegen Nelson wegens $32 miljoen aan achterstallige belastingen, zei hij: 'Als Trigger verdwijnt, stop ik ermee' [1][2]. Zijn dochter Lana bracht de gitaar naar Maui en zijn advocaat Joel Katz hield hem verborgen tot de schuld in 1993 was afbetaald [1][7].




