Op 28 september 1969 om 10:58 ’s ochtends veroorzaakten een reeks luide knallen een stilstand in het dorp Murchison, Victoria; bewoners renden naar buiten om naar de lucht te kijken [3] [4]. Het was een zondag in het voorjaar; veel mensen waren op weg naar de kerk toen een heldere vuurbal in drie fragmenten uiteenviel en verdween, waarbij een spoor van rook achterbleef [2] [4]. Ongeveer dertig seconden later voelde men een trilling door het gebied [2].
De fragmenten kwamen verspreid neer over landbouwgrond in plaats van in één enkele krater [3]; ze bedekten een gebied van meer dan 13 vierkante kilometer [2]. Sommige stenen wogen tot 7 kilogram; één stuk van 680 gram doorboorde een dak en belandde in hooi [2]. Uiteindelijk verzamelden verzamelaars meer dan 100 kilogram materiaal [2].
De dag na de val bracht de lokale boer Arnold Brisbane monsters naar de plaatselijke krant, die vervolgens contact opnam met de Universiteit van Melbourne [3]. Wetenschappers bereikten het verspreide gebied terwijl de stenen nog vers en onverontreinigd waren [3]. Dit tijdstip, gecombineerd met de grote hoeveelheid gevallen materiaal en het feit dat het verschijnsel werd waargenomen, heeft ertoe geleid dat Murchison een van de meest bestudeerde meteorieten ter wereld is geworden [2].
Murchison is een koolstofhoudende chondriet uit de CM2-groep; het bevat 22,13 procent ijzer en ongeveer 12 procent water [2]. Het behoort tot een groep meteorieten die rijk is aan organische verbindingen; deze organische inhoud trekt onderzoekers al een halve eeuw aan [2] [4]. Onderzoek aan de monsters heeft inzicht gegeven in de koolstofchemie in het universum en hoe elementen ontstaan [3].
Tot de organische verbindingen in Murchison behoren aminozuren; hun aanwezigheid in een steen die ouder is dan de aarde wordt gezien als bewijs dat de basiscomponenten van het leven veel voorkomen in het universum [2] [3]. De scheikunde biedt een manier om te bepalen of dergelijke moleculen door biologische processen of door eenvoudigere reacties zijn ontstaan. In 1952 liet Stanley Miller, werkend onder Harold Urey aan de Universiteit van Chicago, methaan, ammoniak, waterstof en water door een elektrische boog stromen; hieruit ontstonden aminozuren uit anorganische grondstoffen [1]. Sindsdien hebben prebiotische experimenten onder uiteenlopende omstandigheden steeds weer racemische mengsels van organische verbindingen, waaronder aminozuren, opgeleverd [1].
In januari 2020 rapporteerden kosmochemici dat siliciumcarbide-deeltjes uit Murchison het oudste materiaal zijn dat op aarde is gevonden; ze zijn ongeveer 7 miljard jaar oud, dus zo’n 2,5 miljard jaar ouder dan de aarde en het zonnestelsel [2]. In hetzelfde onderzoek werd echter gewaarschuwd dat schattingen over de levensduur van stofdeeltjes gebaseerd zijn op theoretische modellen voor kleinere, veelvoorkomende deeltjes en dat er grote onzekerheden bestaan [2].
Marianne Begg was bezig haar kinderen klaar te maken voor de kerkdienst om 11 uur toen ze drie knallen hoorde en een wolk blauwe rook zag in een heldere lucht; de lucht rook sterk naar methylalcohol [4]. Haar melkvee verzamelde zich in een hoek van de weide met gespitste oren [4]. Buren vermoedden dat er een vat was gebarsten, dat er een vliegtuig was neergestort, dat er een gasontploffing had plaatsgevonden of dat er werd geschoten vanaf de Puckapunyal-trainingsbasis; in 1969 was er echter geen snelle manier om dit te verifiëren [4].
De meteoriet zelf is ongeveer 4,6 miljard jaar oud, dus ouder dan de aarde [3] [4]. Zijn fragmenten hebben bewijs geleverd voor het voorkomen van koolstof in het universum, informatie over de vorming van elementen, en vormen een langdurig argument voor het feit dat de bouwstenen van het leven buiten de aarde overvloedig aanwezig zijn [3].




