Het Smallsvuurtoren staat op het grootste rotsblok van een groep basalt- en dolerietrotsen, ongeveer 20 mijl (32 km) ten westen van het schiereiland Marloes in Pembrokeshire, Wales, en 8 mijl ten westen van Grassholm [1] [4]. Trinity House, de overkoepelende instantie voor vuurtorens in Engeland, Wales, de Kanaaleilanden en Gibraltar, beschouwt het als het meest afgelegen vuurtoren dat zij beheert [1] [3]. De toren rijst meer dan 40 meter boven het rotsoppervlak uit [4]. De huidige constructie dateert uit 1861, maar er brandde al sinds 1776 een licht op deze plek [1].
De Liverpoolse koopman en scheepseigenaar John Phillips liet het eerste vuurtoren bouwen, tussen 1775 en 1776, volgens ontwerpen van Henry Whiteside, een muziekinstrumentenmaker uit Liverpool [1] [6]. Gietijzer werd al snel vervangen door Engels eikenhout, dat als elastischer en betrouwbaarder werd beschouwd; het licht stond op negen eiken pilaren, met het zeewater eronderdoor stromend [1]. Bij zwaar weer schudde de constructie hevig, maar ze bleef 80 jaar lang overeind [1] [6]. In 1777 raakte Whiteside daar door stormen een maand lang vast; een boodschap in een fles die hij te water liet, bereikte twee dagen later de geadresseerde nabij St Davids [1] [6].
In 1801 werd het station bemand door twee vuurtorenwachters: Thomas Howell en Thomas Griffith, die bekendstonden om hun ruzies [1] [5]. Griffith kwam om bij een ongelukkig ongeval, en door de stormen kon Howell de autoriteiten niet waarschuwen [1] [4]. Howell vreesde dat men hem, alleen achtergebleven met het lijk van zijn collega, van moord zou beschuldigen [1] [5].
Howell hield het lichaam binnen in de vuurtoren tot de stank ondraaglijk werd; daarna maakte hij een provisorische kist en bevestigde die aan een plank buiten [1] [5]. Sterke winden scheurden de kist uiteen [1] [6]. Een van Griffiths armen viel binnen het zicht van het raam van de hut; de wind blies hem zo dat het leek alsof hij wenkte [1] [6]. Schepen die voorbijvoeren zagen die zwaaiende arm en hadden geen enkele reden om te denken dat de eigenaar ervan dood was [5].
Howell bleef alleen achter en hield het licht brandende [1]. Dat hield in dat hij de lonten moest knippen, brandstof aanvullen en het uurwerk opwinden – de gebruikelijke taken van een vuurtorenwachter in het tijdperk van olielampen [2]. Ongeveer drie weken na Griffiths dood arriveerde er versterking [4] [5]. Vrienden die Howell daarna zagen, herkenden hem nauwelijks; volgens één verslag herstelde hij nooit meer van zijn geestelijke gezondheid [1] [4].
Na 1801 werden posten met slechts twee wachters vervangen door roosters met drie vuurtorenwachters; deze regeling bleef van kracht tot de Britse vuurtorens in de jaren tachtig werden geautomatiseerd [1] [4] [6].
In 1831 rukte een golf de vloer van de wachterskamer los en sloeg die tegen het plafond; daarbij raakten alle wachters gewond en één kwam om het leven [1]. Zes jaar later naderde de Amerikaanse kapitein Thomas Hubbard Sumner het Smallsvuurtoren bij slecht weer; hij ontwikkelde toen de methode van de hemelpositielijn, die de basis vormt voor de meeste moderne astronavigatie [1].
Trinity House kocht in 1836 de privérechten op; op 26 juni 1857 werd de eerste steen gelegd voor de nieuwe toren [1] [3]. James Walker, hoofdingenieur, ontwierp het bouwwerk, met James Douglass als hoofdtechnicus; de toren werd in 1861 voltooid [1] [4]. In 1978 werd er een helikopterplatform boven de lantaarn toegevoegd en in 1987 werd het licht geautomatiseerd [1]. Het was het eerste wind- en zonnepowered vuurtoren in het Verenigd Koninkrijk; de 35 watt sterke lamp, versterkt door lenzen, is tot op 21 mijl afstand zichtbaar [1] [6].






