Thomas Drummond, een Schotse ingenieur, bouwde in 1826 een werkend limelight-apparaat nadat hij een jaar eerder had gezien hoe Michael Faraday het onderliggende effect demonstreerde [1]. Het effect zelf werd in de jaren 1820 ontdekt door Goldsworthy Gurney, die werkte met de zuurstof-waterstofbrander – een instrument dat doorgaans wordt toegeschreven aan de Amerikaanse scheikundige Robert Hare [1][3]. Drummond, van oorsprong landmeter, zag dat een klein, zeer fel licht geschikt was voor het meten van afstanden; het apparaat wordt soms nog steeds het 'Drummond-licht' genoemd, naar zijn aangepaste versie [1].
De vlam in het midden van een limelight is een zuurstof-waterstofmengsel dat bij een exact stoichiometrische verhouding een temperatuur van ongeveer 2.800 °C bereikt – ongeveer 700 °C heter dan een waterstofvlam in lucht [3]. Deze vlam wordt gericht op een cilinder kalksteen, oftewel calciumoxide: een wit, alkalisch vaste stof die ontstaat door kalksteen of schelpen boven 825 °C te verhitten in een kalkoven [2]. Verhit tot ongeveer 2.400 °C geeft de cilinder een intense gloed af [2]. Een deel van het licht is gewone gloed; een ander deel is candoluminescentie, waarbij een materiaal in een vlam op bepaalde golflengten sterker straalt dan een zwarte straler bij dezelfde temperatuur [1][4].
De vroegst bekende openbare toepassing van limelight vond plaats buiten, boven de pier van Herne Bay in Kent, op de nacht van 3 oktober 1836 [1]. Het verlichtte een goochelvoorstelling van de magiër Ching Lau Lauro, georganiseerd ter gelegenheid van de plechtigheid waarbij de eerste steen voor de klokkentoren werd gelegd. Op het programma werd het apparaat een 'koniaphostisch licht' genoemd en werd aangekondigd dat de hele pier overspoeld werd door een prachtige witte lichtgloed [1].
In 1837 begon het Covent Garden Theatre in Londen limelight binnenshuis te gebruiken [1]. Tot dan toe waren kaarsen de enige lichtbron: theaterzalen uit de Restauratieperiode zoals Covent Garden en Drury Lane werden verlicht door een grote centrale kroonluchter, kleinere toneelkroonluchters en wandarmaturen; bovendien druppelden gesmolten kaarsvet op zowel acteurs als publiek [5]. Limelight leverde een gericht, veel helderder licht; rond de jaren 1860 en 1870 werd het wijdverbreid in theaters wereldwijd, waarbij het solisten verlichtte zoals een moderne spotlamp dat doet [1]. De uitgebreide decors die het melodrama vereiste, gaven theaters nog een reden om deze technologie te omarmen [6].
Tijdens het beleg van Fort Wagner in juli en augustus 1863 maakten Unietroepen gebruik van calciumlichten, zoals deze lampen ook werden genoemd [1]. De lampen stelden artilleristen in staat om ’s nachts hun doelwitten te verlichten, terwijl ze naar verluidt de Confederale kanonniers en schutters verblindden; ook de Unievloot installeerde deze lampen op haar schepen [1].
In Australië kwam de technologie pas laat in de 19e eeuw beschikbaar, voor theaters, publieke lezingen en beeldpresentaties [1]. In 1892 richtte het Leger des Heils in Melbourne zijn 'Limelight Department' op, aanvankelijk als fotostudio en studio voor diaprojecties [1]. Het groeide uit tot een van ’s werelds vroegste filmproductie-eenheden, die honderden korte films maakte en baanbrekende multimedia-presentaties ontwikkelde, waaronder 'Soldiers of the Cross' in 1900 en de registratie van de inhuldiging van het Australische Gemenebest in 1901 [1]. Het werk van deze afdeling wordt als fundamenteel beschouwd voor de ontwikkeling van de Australische cinema [1].
Aan het einde van de 19e eeuw werd limelight vervangen door elektrische booglampen, die efficiënter en veiliger waren [1]. Zuurstof-waterstof is explosief en kan ontploffen bij ontsteking; dit maakte de lampen zowel handig als gevaarlijk [3]. Het woord 'limelight' bleef echter bestaan: de lampen zelf werden 'limes' genoemd, een benaming die ook voor hun elektrische opvolgers gold; tot op de dag van vandaag wordt iemand die in de schijnwerpers staat nog steeds 'in de limelight' genoemd [1].






