Thomas Edison diende in 1881 en 1890 patentaanvragen in voor zijn draadbasis. De uiteindelijk gekozen draad had een diameter van 1 inch en 7 draadjes per inch; deze maat werd later gestandaardiseerd als E26 [2]. Edison-draadverbindingen zijn rechtsdraaiend: een lamp wordt aangedraaid door met de klok mee te draaien en losgedraaid door tegen de klok in te draaien [2]. Dezelfde conventie geldt voor de maten E12, E17, E26 en E39 die in Noord-Amerika voor netstroomlampen worden gebruikt [2].
Volgens feit #63067 van Fact Republic gebruikte de metro van New York lampen met linksdraaiende draad, waardoor ze bij het draaien tegen de klok in aangedraaid werden; wie zo’n lamp stal, kon deze dus niet in een gewone huishoudelijke fitting gebruiken [8]. Dit bewering circuleert al jaren in trivia-lijsten en hobbyforums [9].
Een gebruiker van het BulbCollector-forum meldde dat hij in een doos die hij voor $3 bij een kringloopwinkel kocht, twee GE-lampen van 100 watt en 120 volt vond met een linksdraaiende draadbasis; deze pasten helemaal niet in een normale fitting [9]. Een andere gebruiker in diezelfde discussie uit 2006 herinnerde zich dat linksdraaiende lampen vroeger in ouderwetse metrowagons werden gebruikt [9].
Linksdraaiende draad komt ook voor bij linkspedalen van fietsen, linkswielen van schuurmachines en bevestigingsmoeren op sommige cirkelzagen; anders zou het aangebrachte koppel een rechtsdraaiende moer juist losmaken [3]. Een schroefdraad zet rotatie om in lineaire beweging; de draairichting bepaalt in welke richting het gedraaide onderdeel beweegt [6]. Rechtsdraaiend is de standaard volgens conventie, waardoor een omgekeerde draad meteen opvalt [3].
Een bijdrager op BulbCollector schreef dat GE nog steeds lampen met linksdraaiende draad produceert; deze verschenen voor het eerst in de jaren 70 op verzoek van het openbaar vervoerbedrijf van San Francisco, om diefstal uit tramwagons te voorkomen [9]. Deze persoon gaf de draadbasis de aanduiding EX26 in plaats van E26 [9].
Een artikel uit 2026 op parkingday.org onderzocht deze kwestie en kwam tot de conclusie dat in het hele metronetwerk van New York lampen met een standaard rechtsdraaiende draad worden gebruikt [7]. In datzelfde artikel worden onbreekbare lampen, beschermende kooien en diefstalwerende bevestigingen beschreven, die speciaal gereedschap vereisen om te vervangen [7]. De verlichting in de metro moet constant trillingen, stof en vocht doorstaan, waardoor men overgaat op lampen met een lange levensduur [7].
Het officiële aantal stations bedraagt 472; wanneer stationcomplexen slechts één keer worden meegeteld, is dat 423. Van deze stations zijn er 470 24 uur per dag in gebruik [1]. Bijna alle ingangen van stations hebben gekleurde bol- of vierkante lampen die de status aangeven, waardoor er duizenden lampen op straatniveau aanwezig zijn [1]. De metro werd geopend op 27 oktober 1904; destijds liep een lijn van 9,1 mijl van City Hall naar 145th Street [4].
Een standaard gloeilamp van 120 volt produceert ongeveer 16 lumen per watt; minder dan 5 procent van de verbruikte energie wordt omgezet in zichtbaar licht [5]. De MTA is bezig over te stappen op LED-verlichting om energieverbruik en onderhoud te verminderen [7]. Het verhaal over linksdraaiende draad blijft bestaan omdat het een slimme, low-tech oplossing lijkt voor een modern probleem; in werkelijkheid zorgen de bevestigingen echter voor de beveiliging [7].



