Pink Floyd bracht The Wall uit in 1979, hetzelfde jaar waarin hun hitsingle "Another Brick in the Wall (Part 2)" verscheen [1]. De band werd in 1965 in Londen opgericht, met Syd Barrett, Nick Mason, Roger Waters en Richard Wright als oorspronkelijke leden; David Gilmour sloot zich in 1967 bij hen aan [1]. Al vroeg kregen ze een trouwe underground-fanbasis als een van de eerste Britse psychedelische bands; Pink Floyd werd bekend om lange composities, klankexperimenten en uitgebreide live-optredens [1]. Tegen de tijd van The Wall was Waters de voornaamste tekstschrijver van de groep geworden [1].
Roger Waters bedacht de concepten achter de meest succesvolle albums van Pink Floyd, waaronder The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) en The Wall (1979) [1]. The Wall volgde op Animals in deze reeks conceptueel gedreven albums [1]. De periode van The Dark Side of the Moon tot The Wall omvat vier albums in zes jaar tijd [1]. Waters’ rol als hoofdtekstschrijver zorgde ervoor dat hij de conceptuele richting van het album bepaalde [1].
The Wall werd opgenomen in de Grammy Hall of Fame en behoort tot de bestverkochte albums aller tijden [1]. De totale verkoop van Pink Floyd-albums wereldwijd bedraagt meer dan 250 miljoen exemplaren; vier van hun albums bereikten de eerste plaats op de Amerikaanse Billboard 200 en vijf stonden bovenaan de Britse Albums Chart [1]. Ook The Dark Side of the Moon staat samen met The Wall in de Grammy Hall of Fame [1].
In 1982 kwam er een muziekfilm gebaseerd op The Wall uit, die twee BAFTA’s won [1]. De film bracht het concept van het album over naar een ander medium en leverde het project opnieuw onderscheidingen op [1]. Volgens de geschiedenis van de band had Pink Floyd eerder al verschillende filmmuziek gecomponeerd [1].
In de vroege tot midden jaren 1970 behaalde de progressieve rock Pink Floyd wereldwijd succes, net als bands zoals Yes [3]. Deze muziekstijl kenmerkte zich door lange solopartijen, uitgebreide composities, fantasierijke teksten, grootschalige podiumopstellingen en een compositieproces dat vooral in de studio plaatsvond [3]. Tegen het einde van de jaren 1970 nam de populariteit van progressieve rock af; critici bestempelden de stijl vaak als pretentieus of pompeus [3]. The Wall verscheen in 1979, juist in deze periode van neergang [1][3].
Pink Floyd maakte al sinds 1966 gebruik van visuele effecten tijdens live-optredens; destijds waren ze de vaste band in All Saint’s Church Hall en speelden ze in de UFO Club in Londen [2]. In mei 1967 introduceerde de band een multispeaker-panpot-systeem in de Queen Elizabeth Hall, een voorloper van hun latere Azimuth Coordinator [2]. The Wall verscheen meer dan een decennium later, als album van een groep die bekendstond om haar uitgebreide live-optredens [1][2].
The Wall blijft een van de bestverkochte albums van Pink Floyd en behoort tot de albums die in de Grammy Hall of Fame zijn opgenomen [1]. Het album verscheen in 1979, na Animals en vóór latere wijzigingen in de bandopstelling, waaronder het vertrek van Richard Wright in 1981 en dat van Roger Waters in 1985 [1]. Pink Floyd bleef als band bestaan met David Gilmour en Nick Mason; later keerde Richard Wright terug bij de groep [1].





