Op de 8‑track cartridge van Pink Floyd’s Animals doet het album iets wat het vinylalbum niet doet. Het laatste nummer stopt niet simpelweg aan de rand van de sombere kleine wereld van de plaat. Een gitaarsolo verschijnt in de naad, waardoor het afsluitende nummer wordt verbonden met het openingsnummer zodat de band kan blijven rondcirkelen.[1]
De 8‑track versie van Pink Floyd’s Animals gebruikte een speciale verbonden versie van “Pigs on the Wing”, met Snowy White’s gitaarsolo die Deel 1 en Deel 2 verbindt voor de cartridge‑release.
Op het standaardalbum uit 1977 is “Pigs on the Wing” in tweeën gesplitst. Deel 1 opent Animals. Deel 2 sluit het af. Elk stuk duurt ongeveer één minuut en vierentwintig seconden, een paar korte akoestische boekends rond “Dogs”, “Pigs” en “Sheep”, drie nummers die elk minstens tien minuten duren.[1]
Die boekends zijn belangrijk omdat Animals geen zacht plaatje is. Het midden van het album is donker en satirisch, opgebouwd rond dierlijke beelden en menselijke wreedheid. “Pigs on the Wing” staat los van die machine. Het is lichter van toon, veel korter, en gereduceerd tot Roger Waters die akoestische gitaar tokkelt.[1] Waters zei later dat zonder dit nummer het album “gewoon een soort schreeuw van woede” zou zijn geweest.[1]
Het liefdeslied in het kader
Nick Mason, de drummer van Pink Floyd, beschreef “Pigs on the Wing” als een liefdeslied voor Waters’ toen nieuwe vrouw, Carolyne Christie, en Waters bevestigde die interpretatie.[1] Mason’s uitleg was ongewoon scherpzinnig voor een liefdeslied‑anecdote. Christie, zei hij, was een van de weinige mensen die hij kende die zich kon handhaven in een discussie met Waters. Om een discussie met Waters te winnen, suggereerde Mason, was echte vaardigheid in semantiek vereist.[1]
Dat geeft het nummer een ander soort tederheid. Het gaat niet alleen om troost. Het gaat om het vinden van een gelijke, iemand die tegenover je kan staan en terug kan antwoorden. Op het album opent Deel 1 de deur vóór de lange afdaling naar “Dogs”. Deel 2 keert terug na “Sheep”, alsof de plaat eindelijk haar weg terug heeft gevonden naar een kleine, menselijke kamer.[1]
De titel draagt ook een oude grap. “Als varkens kunnen vliegen” is een uitdrukking voor iets onmogelijks, een overdreven manier om te zeggen dat iets nooit zal gebeuren.[2] De uitdrukking komt al eeuwenlang in verschillende vormen voor, onder andere in Lewis Carroll’s Alice’s Adventures in Wonderland en Through the Looking-Glass.[2] Pink Floyd nam dat onmogelijke beeld en plaatste het bij de ingang en uitgang van een album over mensen die zich als dieren gedragen.
Waarom de 8-Track versie anders was
De 8-track cartridge creëerde een praktisch probleem voor een album dat was opgebouwd uit twee bijpassende stukken aan tegenovergestelde uiteinden. Het formaat werd geassocieerd met continue weergave, zodat het einde van het album kon terugkeren naar het begin. Voor Animals betekende dat “Pigs on the Wing, Part 2” direct kon overgaan in “Pigs on the Wing, Part 1.”
De 8-track uitgave van Pink Floyd behandelde die overgang met een speciale versie van het nummer. In plaats van de twee delen gescheiden te laten, koppelde het Deel 1 en Deel 2 met een gitaarsolo uitgevoerd door Snow White.[1] White speelde die solo later tijdens live‑optredens op de 1977 In the Flesh tour.[1] De gecombineerde versie, inclusief de instrumentale brug, werd later uitgebracht op White’s Goldtop compilatie in 1995.[1]
De wijziging is klein, maar verandert de vorm van het album. In de standaarduitgave is “Pigs on the Wing” een kader, twee korte akoestische stukken geplaatst aan beide uiteinden van een bitter plaat. In de 8-track sluit het kader zich tot een cirkel. Het nummer dat de woede van het album verzacht, opent en sluit de plaat niet alleen. Het vangt zichzelf en begint opnieuw.
Een eigenaardigheid van het formaat gaf Pink Floyd een nieuwe muzikale naad. De cartridge bereikte het einde, de band bleef bewegen, en Snowy White’s gitaar bracht het gevleugelde varken terug naar de eerste aanslag.
