Kolonel John T. Wilder bevelvoerde tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog de door de Unie geleide brigade van bereden infanterie, bekend als de Bliksembrigade. De oorlog begon op 12 april 1861, toen Confederale troepen Fort Sumter beschoten [1]. Wilder werd geboren op 31 januari 1830 en overleed op 20 oktober 1917. Zijn brigade werd bekend om haar beweeglijkheid en vuurkracht in het westelijke oorlogsgebied, waar de Unietroepen in 1861 en 1862 blijvende successen behaalden [1].
Voor de Burgeroorlog werkte Wilder als ingenieur en beheerde hij twee hoogovens in het Zuiden. Toen de oorlog uitbrak, breidde het leger van de Unie zich uit met vrijwilligersregimenten; officieren op brigade-niveau konden dan een aanstelling krijgen binnen de V.S. Vrijwilligers, in plaats van in het reguliere leger [2]. De meeste generaals tijdens de Burgeroorlog hadden een vrijwilligers- of ad-hocrang; de reguliere rang werd als superieur beschouwd [2]. Wilders commando paste binnen die vrijwilligersstructuur, en zijn industriële ervaring uit de vooroorlogse periode wekte zijn praktische interesse in nieuwe uitrusting.
In 1863 begon Wilder de brigade uit te rusten met Spencer-herlaadgeweren. Het Wapenmagazijn had de brigade nog geen herlaadgeweren toegewezen, dus regelde Wilder zelf een aankoop. De soldaten stemden ermee in de kosten van de geweren uit toekomstige soldij te betalen; Wilder garandeerde deze transactie. In het noordoosten en Middenwesten van de Verenigde Staten produceerde men grote hoeveelheden munitie en voorraden; massaproductie van wapens was in de oorlog wijdverbreid [1][3]. De Spencer-geweren bereikten de Bliksembrigade nog vóór de levering door het Wapenmagazijn.
Op 24 juni 1863 leidde Wilders brigade de opmars van de Unietroepen tijdens de Tullahoma-campagne in centraal Tennessee. De brigade veroverde Hoover's Gap, een belangrijke bergpas, en wist deze te behouden tegen Confederale tegenaanvallen. De overwinning bij deze pas werd grotendeels toegeschreven aan Wilders vasthoudendheid bij het verkrijgen van de nieuwe geweren. Deze actie vond plaats in een oorlog waarin spoorwegen, de telegraaf, stoomschepen, pantserkruisers en massaproduceerde wapens algemeen werden gebruikt [1].
Bij Hoover's Gap leverden de Spencer-geweren van de brigade een vuurkracht op die de Confederale verdedigers niet hadden verwacht. Dankzij de herlaadgeweren kon de bereden infanterie de vijand verwarren en de pas bezet houden totdat versterkingen arriveerden. De industriële capaciteit van de Unie in de loyale staten leverde de munitie en voorraden die deze vuurkracht mogelijk maakten [3]. Nadat ze naar hun positie waren gereden, vocht de brigade te voet; zo combineerden ze beweeglijkheid met het hoge vuursnelheid van de nieuwe geweren.
Wilders brigade bestond uit bereden infanterie, niet uit cavalerie; de mannen reden naar het slagveld en vochten vervolgens te voet. Deze tactische combinatie was cruciaal bij Hoover's Gap, waar zowel snelheid als aanhoudend vuur de uitkomst van de strijd bepaalden. De loyale staten van de Unie ten noorden van de Mason-Dixon-lijn leverden het merendeel van de soldaten, voedsel, paarden, financiële steun en trainingskampen [3]. Wilders commando maakte gebruik van deze brede mobilisatie binnen de Unie, en voegde daaraan een wapen toe dat het Wapenmagazijn nog niet had geleverd.
Wilder leefde tot 20 oktober 1917; lang genoeg om mee te maken dat de Burgeroorlog een van de meest bestudeerde periodes in de Amerikaanse geschiedenis werd [1]. De actie van de Bliksembrigade bij Hoover's Gap blijft onlosmakelijk verbonden met het Spencer-geweer en met Wilders besluit om deze wapens te verkrijgen vóór de overheid ze leverde. Zijn werk als ingenieur en hoogovenbeheerder vóór de oorlog stond los van zijn rol tijdens de oorlog, maar beide carrières weerspiegelen de industriële ontwikkeling die de oorlogsinspanning van de Unie vormgaf [1][3].






