Leo Joseph Ryan Jr. werd geboren op 5 mei 1925 in Lincoln, Nebraska. Zijn familie verhuisde naar Illinois, Florida, New York, Wisconsin en Massachusetts voordat hij zijn school afrondde. In 1943 studeerde hij af aan Campion Jesuit High School in Prairie du Chien, Wisconsin. Daarna volgde hij de V-12 officiertraining aan Bates College en diende van 1943 tot 1946 als onderzeebootbemanning in de Amerikaanse marine. In 1949 behaalde hij een B.A. aan Creighton University en in 1951 een M.S. daar. In 1956 gaf hij les in Engels aan Capuchino High School en zat hij in de gemeenteraad van South San Francisco, waar hij bleef tot 1962 [1].
In 1962 werd Ryan verkozen tot burgemeester van South San Francisco. Hij diende minder dan een jaar voordat hij met een voorsprong van 20.000 stemmen de verkiezingen voor het 27e kiesdistrict won; hij behield dat zetel tot 1972, toen kiezers hem naar het Huis van Afgevaardigden stuurden [1]. Eerder, in 1958, had hij de verkiezingen voor de wetgevende vergadering verloren van de Republikein Louis Francis. Hij was tevens afgevaardigde op de Democratische Nationale Conventies van 1964 en 1968 [1].
Na de Watts-rellen in 1965 reisde Ryan naar de regio Los Angeles en nam een baan als invallend leraar aan om de situatie daar te onderzoeken en te documenteren [1]. Jackie Speier, een medewerker van Ryan die later zelf in het Congres kwam, omschreef deze aanpak als ‘ervaringsgericht wetgeven’ [1].
In 1970 gebruikte Ryan een pseudoniem om gearresteerd, vastgehouden en gefouilleerd te worden als onderdeel van een onderzoek naar de gevangenissen in Californië [1]. Terwijl hij voorzitter was van de commissie die toezicht hield op gevangenishervormingen, verbleef hij tien dagen als gevangene in de Folsom State Prison [1]. Als lid van de wetgevende vergadering was hij tevens de initiatiefnemer van wat bekend werd als de ‘Ryan Act’; deze wet richtte een onafhankelijke toezichtscommissie op voor het beoordelen van onderwijsdiploma’s in Californië [1].
Ryan trad in 1973 toe tot het Huis van Afgevaardigden en werd drie keer herkozen [1]. Samen met James Jeffords reisde hij naar Newfoundland om onderzoek te doen naar het doden van zeehonden; bovendien stond hij bekend om zijn kritiek op het gebrek aan toezicht door het Congres op de Central Intelligence Agency [1]. Hij was medeauteur van de Hughes-Ryan Amendement, die in 1974 werd aangenomen en waarin staat dat de president het Congres moet informeren over geheime activiteiten van de CIA [1].
In 1978 deden zich berichten voor over mensenrechtenschendingen in Jonestown en over mensen die daar tegen hun wil werden vastgehouden [3]. Het betrof een afgelegen commune in Guyana, opgericht door de Peoples Temple, de Amerikaanse religieuze organisatie onder leiding van Jim Jones. Deze gaf in 1974 opdracht tot de bouw en vertelde zijn volgelingen dat hij er een socialistisch paradijs wilde creëren, los van de Amerikaanse overheid [2] [3]. In november 1978 leidde Ryan een delegatie naar deze commune om deze berichten te onderzoeken [3].
Op 18 november 1978 werden Ryan en vier anderen beschoten op een landingsbaan in Port Kaituma, toen hij en zijn groep probeerden te vertrekken met voormalige leden van de Peoples Temple die weg wilden [1] [2]. Jones had de moorden bevolen [2]. Ryan was de tweede van slechts twee zittende leden van het Huis van Afgevaardigden die tijdens hun ambtstermijn omkwamen; de eerste was James M. Hinds in 1868 [1].
Diezelfde dag stierven er 909 mensen in Jonestown zelf; bijna allemaal aan vergiftiging door cyanide, en velen kregen het gif tegen hun wil toegediend [2]. Als we de vier andere leden van de Peoples Temple meerekenen die in Georgetown op bevel van Jones stierven, kwamen er in totaal 918 mensen om op drie verschillende locaties [2]. In 1983 werd Ryan postuum onderscheiden met de Congressional Gold Medal [1].



