Het leven van een katholieke monnik wordt traditioneel gedefinieerd door stilte, ascese en een strikte gelofte van armoede. Men brengt de dagen door in stille contemplatie, waarbij men de gemeenschap dient door middel van gebed en nederigheid. Het laatste wat men van zo'n man verwacht, is een spandex bodysuit, een flamboyante cape en een spectaculaire sprong van de ringtouwen in een menigte juichende fans.
In de stoffige arena's van Mexico is dit echter geen koortsdroom. Het is de realiteit van een man die besloot dat de beste manier om God te dienen, het incasseren van een paar klappen tegen zijn ribben in een worstelring was.
Wanneer we denken aan de cultklassieker Nacho Libre uit 2006, denken we aan de maniakale energie van Jack Black en zijn vertolking van een kok die als luchador bijbeunt om een weeshuis te financieren[1]. Het is een hilarisch en hartverwarmend verhaal over geloof en vliegende ellebogen. Maar onder de cinematografische komedie ligt een surrealistische waarheid: de film is een gestileerde ode aan een man die dit onmogelijke leven daadwerkelijk heeft geleid.
De man achter het masker
Zijn naam is Sergio Gutiérrez Benítez, maar in de wereld van Lucha Libre staat hij bekend onder een veel indrukwekkendere titel: Fray Tormenta, of "Kloosterbroeder Storm"[1].
Het verhaal van Fray Tormenta is er een van radicale toewijding. In tegenstelling tot het personage in de film, die de komische spanning ervaart van het verbergen van zijn identiteit voor zijn mede-monniken, werd de reis van Benítez gedreven door een praktische, wanhopige noodzaak. Hij worstelde niet voor de roem of de sensatie van het spektakel; hij worstelde om het licht in zijn weeshuis brandend te houden.
Gedurende drieëntwintig jaar stapte Benítez de ring in, waarbij hij een masker droeg om zowel zijn identiteit als zijn roeping te beschermen. In de wereld van het Mexicaanse worstelen is het masker heilig — het is de ziel van de performer. Voor een priester diende het masker een dubbel doel: het stelde hem in staat een persona te aannemen die in staat was tot kracht en geweld, terwijl hij de waardigheid van zijn priesterlijke ambt behield[1]. Hij werd een brug tussen twee werelden die de meeste mensen als tegenpolen beschouwen: het heilige en het profane, de stilte van de kapel en het gebrul van de arena.
Van komedie naar realiteit
Nacho Libre vangt de essentie van deze dualiteit, ook al ruilt het de diepe missiedrang van de priester in voor een meer slapstick-achtige benadering van het religieuze leven[1]. In de film worstelt de protagonist Ignacio met het conflict tussen zijn ascetische geloften en zijn aardse verlangens — specifiek zijn liefde voor een bezoekende non. Het is een komische verkenning van de menselijke strijd om spirituele toewijding in balans te brengen met instinct.
De strijd van de echte Fray Tormenta ging echter minder over romantiek en meer over overleven. Elke worp, elke suplex en elke blauwe plek was een bijdrage aan het welzijn van de kinderen in zijn zorg. Hij transformeerde de fysieke tol van professioneel worstelen in een vorm van maatschappelijke dienstverlening. Terwijl het personage van Jack Black de hilariteit navigeert van een "geheime" luchador, navigeerde Benítez de complexe realiteit van het zorgen voor anderen via een medium dat velen binnen de Kerk schandalig hadden gevonden.
Misschien wel de meest opvallende parallel — en het meest ontroerende stukje werkelijkheid — is het masker zelf. In de film is het masker een instrument voor komische misleiding. In het echte leven werd het een symbool van een dubbele identiteit. Zelfs toen hij terugkeerde naar zijn priesterlijke taken, bleef de connectie met zijn "Storm"-persona deel uitmaken van zijn nalatenschap. Hij bewees dat men zijn menselijkheid, of zelfs zijn fysieke kracht, niet hoeft op te geven om een hogere roeping te dienen.
De nalatenschap van de broeder
Het is gemakkelijk om Nacho Libre af te doen als slechts een andere komedie uit het midden van de jaren 2000. Maar als je beter kijkt, zie je de schaduw van een man die de definitie van een dienaar van het volk heeft geherdefinieerd. Fray Tormenta vertelde niet alleen een verhaal over geloof; hij vocht ervoor, wedstrijd voor wedstrijd. Hij liet ons zien dat het meest spirituele dat je kunt doen, soms is weer opstaan nadat je bent neergeslagen.
