In 1998 publiceerden Fiona B. Hunter en Lloyd Davis waarnemingen in het tijdschrift The Auk, na vijf jaar onderzoek naar Adéliepinguïns op Ross Island, op ongeveer 800 mijl afstand van de Zuidpool [2] [6] [8]. Deze bevindingen zijn gebaseerd op 10 waarnemingen van minstens vijf verschillende vrouwtjes gedurende vier broedseizoenen [6] [8]. In elk geval voegde een vrouwtje zich bij een enkel, ongepaard mannetje bij diens nest; er volgde vervolgens het paargedrag, waarna het mannetje op het vrouwtje klom en met haar paringde [6]. Nadat het mannetje was afgestapt, pakte het vrouwtje een steen van zijn nest en vertrok onmiddellijk [6]. Vijf van de vrouwtjes keerden terug om een tweede steen te halen [6].

Adéliepinguïns leven langs de kust van Antarctica en behoren tot slechts vier pinguïnsoorten die op het continent zelf nesten bouwen [1]. Tijdens het broedseizoen hebben ze kale, rotsachtige grond nodig, en ze bouwen hun nesten van stenen en kiezelstenen [1] [6] [9]. Een vogelnest is de plek waar een vogel eieren legt, uitbroedt en haar jongen grootbrengt [5]. In Antarctische kolonies zijn kiezelstenen schaars en helpen ze om de eieren boven de bevroren grond te houden [9]. Grotere nesten zijn steviger, dus pinguïnparen verzamelen zoveel mogelijk stenen; ongepaarde mannetjes hebben meer tijd om stenen te verzamelen en kunnen zo een goede bron van kiezelstenen vormen [6].

Deze uitwisselingen vonden plaats bij het nest van het mannetje. Wanneer de buitenechtelijke paring plaatsvond bij het nest van het vrouwtje, nam het mannetje geen steen [2]. Bij het nest van het mannetje nam het vrouwtje één of meerdere stenen na de paring, zonder dat het mannetje agressief reageerde [2] [8]. De onderzoekers noteerden geen enkel geval waarin een mannetje een vrouwtje het hof maakte omwille van kiezelstenen; dit wijst erop dat dit gedrag voortkomt uit seksuele motieven [6]. Zowel mannetjes als vrouwtjes stelen stenen, en dieven worden soms aangevallen [2].

Niet elke waargenomen interactie eindigde in paring. Sommige vrouwtjes zochten het paargedrag van mannetjes en namen vervolgens stenen zonder te paren [2] [6] [8]. Onderzoekers merkten bovendien op dat sommige vrouwtjes niet altijd wilden paren om een gevecht te vermijden [2]. In het artikel uit 1998 werd deze ruilhandel als onevenwichtig bestempeld: één of twee stenen als vergoeding voor een buitenechtelijke paring leek een slechte deal [8]. Later stelde Hunter dat vrouwtjespinguïns waarschijnlijk niet uitsluitend voor stenen prostitutie bedrijven, en dat ze wellicht om een andere reden paren terwijl ze tegelijkertijd stenen meenemen [2].

De vrouwtjes in de waargenomen gevallen waren reeds gebonden aan andere mannetjes [6]. Adéliepinguïns zijn monogaam en broeden in grote kolonies [6]. Onderzoek naar het seksuele gedrag van dieren toont aan dat sociale monogamie niet altijd seksuele exclusiviteit betekent; gepaarde dieren kunnen buitenechtelijke partners hebben [3]. Hunter suggereerde dat dit gedrag een vorm van partnerkeuze zou kunnen zijn, waardoor een vrouwtje een ander mannetje kan krijgen indien haar huidige partner overlijdt [2]. Zij schatte bovendien dat slechts een paar procent van de vrouwtjes dit gedrag vertoont [2].

Mannetjes kunnen genetisch voordeel behalen uit deze ontmoetingen [2] [6]. Het onderzoek wees uit dat in de meeste gevallen van buitenechtelijke paring het mannetje erin slaagde het vrouwtje te bevruchten; het aantal mislukkingen was minimaal [6]. Een mannetje dat met een vrouwtje paarde, had voordeel voor zijn nageslacht wanneer zij een steen van hem meenam [2]. Onderzoekers speculeerden over mogelijke genetische voordelen en nadelen, maar waren er niet zeker van of vrouwtjes vooral paren om een steen te verkrijgen [2]. De waarnemingen bij Adéliepinguïns passen binnen een breder patroon van dieren die seksuele activiteit verrichten als ruil voor waardevolle materialen of voor sociale binding [4].

Het aanbieden van kiezelstenen komt ook voor in verslagen over het paargedrag van Adéliepinguïns. Een mannetje kan een kiezelsteen aan een vrouwtje aanbieden; daarna kunnen ze zich binden en levenslang paren [7]. Het populaire verhaal dat pinguïns met kiezelstenen ten huwelijk vragen, wordt nauwelijks ondersteund door bewijs [9]. Meestal verrichten mannetjes het grootste deel van het nestbouwwerk en stelen ze graag van buren [9]. De waarnemingen op Ross Island vormen slechts een beperkt overzicht: 10 gevallen, minstens vijf vrouwtjes, en een gedrag dat volgens Hunter slechts door een paar procent van de populatie wordt vertoond [2] [6] [8].


Sources

  1. Wikipedia: Adéliepinguïn
  2. Wikipedia: Prostitutie bij dieren
  3. Wikipedia: Seksueel gedrag bij dieren
  4. Wikipedia: Niet-reproductief seksueel gedrag bij dieren
  5. Wikipedia: Vogelnest
  6. snopes.com
  7. a-z-animals.com
  8. scribd.com
  9. discoverwildlife.com