In 1913 vaardigde de Japanse koloniale regering in Korea een bevel uit dat betaalde massagetherapie uitsluitend toestond aan wettelijk blinde beoefenaars [4]. Dit maatregel creëerde een monopolie, bedoeld om werkgelegenheid te verschaffen aan blinde mensen in een tijd waarin er weinig andere banen voor hen beschikbaar waren [4]. Ambtenaren rechtvaardigden dit onder andere met het idee dat blinde werknemers een beter ontwikkeld tastgevoel hadden; de licentieregisters beperkten de toegang tot personen die als blind waren gecertificeerd en in het vak waren opgeleid [4]. De beperking werd ingevoerd tijdens de koloniale periode en bleef van kracht na de bevrijding in 1945 [4].
De huidige wetgeving in Zuid-Korea, artikel 82(1) van de Wet op de Gezondheidszorg, beperkt de nationale massagetherapeutenlicentie nog steeds tot blinde mensen, conform de Wet op het Welzijn van Personen met een Beperking [5]. Er zijn twee manieren om deze licentie te verkrijgen: een kandidaat kan een opleiding tot fysiotherapeut volgen aan een speciale school die gelijkstaat aan de middelbare school, of na het voltooien van de lagere school twee jaar of langer trainen aan een door de minister van Volksgezondheid en Welzijn aangewezen instituut [5]. Beide certificaten worden afgegeven door de gouverneur van de stad of provincie [5]. Geen enkele buitenlandse studie of internationale certificering stelt ziende personen in staat zo’n licentie te krijgen [5].
Het ongeoorloofd aanbieden van massagetherapie voor geldelijk gewin kan leiden tot een gevangenisstraf van maximaal drie jaar of een boete van 30 miljoen won [4]. Noch de Wet op de Gezondheidszorg, noch de Wet op de Volksgezondheidscontrole bevat een bepaling die de klant die een massagetherapie ontvangt, straft [5]. In een in 2026 gemeld geval werd een winkelier die onbevoegd personeel inhuurde om de armen en benen van klanten te masseren, beboet met 5 miljoen won; geen enkele klant werd gestraft [5].
Het Constitutioneel Hof van Zuid-Korea, gevestigd in Jongno, Seoul, bestaat uit negen rechters die bevoegd zijn ongrondwettelijke wetten te vernietigen, en heeft de licentieregel meermaals beoordeeld [1]. In 2008 bevestigde het hof de wet ondanks beweringen dat deze in strijd was met het gelijkheidsbeginsel; het oordeelde dat het exclusieve recht een dringend belang diende, namelijk het beschermen van de levensonderhoud van blinde beoefenaars [4]. In totaal heeft het hof vijf keer de grondwettelijkheid van het systeem bevestigd [5]. Dit oordeel is echter niet altijd eensgezind: in 2006 schrapte het hof een eis uit de onderliggende regels voor massagetherapeuten dat kandidaten volledig blind moesten zijn, omdat deze regel verder ging dan wat de wet toestond [5].
Het werkloosheidspercentage onder mensen met een beperking in Zuid-Korea bedraagt 7,8%, ongeveer het dubbele van het landelijke gemiddelde; hun gemiddelde loon bedraagt 54,6% van het nationale gemiddelde [3]. De Wet op de Bevordering van Werkgelegenheid voor Personen met een Beperking verplicht werkgevers met meer dan 300 werknemers om 2% van de functies te reserveren voor mensen met een beperking, maar slechts 0,91% van de posities wordt daadwerkelijk door hen bezet [3]. Ongeveer 7.000 blinde beoefenaars werken momenteel in erkende massagesalons door het hele land [4].
Thaise, Chinese en Zweedse massagesalons opereren in een juridische grijze zone buiten het kader van de anma-licentie; therapeutische vormen zoals Thaise, sport- en aromatherapie worden afzonderlijk behandeld van het licentiesysteem [5][4]. Volgens de Nationale Enquête naar Beperkingen uit 2016 zijn er ongeveer 2.683.400 mensen met een beperking in Zuid-Korea, waarvan ongeveer de helft lichamelijke beperkingen heeft [3].
De Wet uit 2004 op de Bestraffing van Mensenhandel richt zich op het faciliteren van seksuele diensten, inclusief diensten die vermomd zijn als massagetherapie in hotelachtige salons [4]. De relatie tussen massagesalons en prostitutie is oud en internationaal bekend: in 1894 stelde een onderzoek van de British Medical Association naar massagetherapie in Londen vast dat prostitutie vaak samenging met ongeschoolde werknemers met vervalste kwalificaties; dit zette legitieme beoefenaars ertoe aan de Society of Trained Masseuses op te richten [2]. De Zuid-Koreaanse handhaving richt zich op het voorkomen van mensenhandel, niet op de massagetherapie zelf [4].



