Miguel Najdorf hoefde de borden niet te zien. In 1947, in Sao Paulo, zat hij voor een zaal vol schaakpartijen en droeg ze in zijn hoofd, de ene positie na de andere, terwijl toeschouwers toekeken hoe een man het geheugen tegen hout en tijd speelde.[2]
Miguel Najdorf vestigde in 1947 een blindschakenrecord met 45 borden, deels omdat hij hoopte dat kranten zijn naam terug naar Europa zouden brengen, waar overlevende familieleden zouden kunnen vernemen dat hij nog leefde.
Volgens het verslag van ChessBase bevatte de demonstratie een tweede overweging. Als de prestatie internationaal nieuws zou worden, zou iedereen uit Najdorfs gebroken familiekring die de oorlog had overleefd, zijn naam kunnen zien en hem komen zoeken.[2]
Najdorf was in Buenos Aires voor de Schaakolympiade van 1939 toen Duitsland Polen binnenviel. Hij was Joods en bleef in Argentinië in plaats van terug te keren naar een continent dat zich sloot rond mensen zoals hij.[1] Argentinië werd zijn thuis. Het werd ook een wachtkamer.
Wikipedia en Chess.com geven beide de familielijst in botte, bijna bureaucratische bewoordingen. Zijn vrouw, zijn dochter, zijn ouders en vier broers en zussen werden vermoord in de Holocaust.[1][3] Een schaakopening zou later zijn naam dragen, maar eerst moest de naam zelf zonder hem reizen.
Blind simultaanschaak vraagt de speler om voor elk bord een privékamer te bouwen. Een zet komt aan, de positie moet opnieuw gevonden worden, een antwoord berekend, en het bord teruggeplaatst op zijn mentale plek. Najdorf had het record al verbroken met 40 borden in 1943.[2] Vier jaar later bracht hij het naar 45.
Chess.com vermeldt de score van 1947 als 39 overwinningen, 4 remises en 2 verliezen.[3] Die cijfers zijn op zichzelf al absurd genoeg. Ze missen ook de vreemdere druk in de kamer. Het publiek keek naar een geheugenwedstrijd, terwijl Najdorf het bereik van drukwerk, roddels, radio en schaakcolumns testte.
De grens van 45 borden bleef in de recordboeken staan tot 2011, toen ChessBase zegt dat Mark Lang deze uiteindelijk overtrof met 46 borden.[2] De meeste records verouderen tot trivia. Dat van Najdorf behield zijn tweede doel, omdat de prestatie was opgebouwd als een bericht zonder adres.
Het praktische genie van de daad is moeilijk te scheiden van het verdriet. Hij liet de wereld zijn naam afdrukken. Ergens tussen de eerste pionzet en het laatste uitgeputte scoreblad werden 45 schaakborden een opsporingsbericht.
