Dennis H. Klatt werd geboren op 31 maart 1938 in Milwaukee, Wisconsin. Hij behaalde zijn eerste twee diploma’s in de elektrotechniek aan Purdue University in 1960 en 1961 [2]. In 1964 voltooide hij een Ph.D. in communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Michigan, waarna hij in 1965 als assistent-professor aan het Massachusetts Institute of Technology begon [2]. In 1978 werd hij senior onderzoekswetenschapper daar en bleef hij tot aan zijn overlijden aan de MIT-faculteit verbonden [2].

In een artikel uit 1980 in het Journal of the Acoustical Society of America beschreef Klatt zijn formantsynthese-software, een methode om spraakklanken te genereren die onderzoekers nog steeds gebruiken [4]. Hij ontwikkelde de volledige keten van geschreven Engels naar hoorbare spraak; dit vereiste gedetailleerde regels over de duur van elk spraaksegment [2]. Tekst-naar-spraak-engines verdelen dit werk in een front-end, die tekst normaliseert en fonetische transcripties en prosodie toekent, en een back-end die de symbolische weergave omzet in geluid [1]. Klatts systeem, KlattTalk genaamd, verzorgde dit hele proces [4].

DECtalk, het commerciële product dat op basis van zijn onderzoek werd ontwikkeld, werd geleverd met een standaard mannenstem genaamd Perfect Paul, gebaseerd op Klatts eigen stem [2]. Joseph Perkell, een collega van Klatt aan het MIT in de jaren 1970 en 1980, verklaarde dat deze keuze praktisch was: "Voor hem was de meest handige klank de klank van zijn eigen stem" [4]. Perkell beschreef ook hoe Klatt onder druk bleef functioneren: hij kon "midden in een orkaan blijven werken" [4].

Klatt ontwierp ook een vrouwenstem, Beautiful Betty, en een kinderstem, Kit the Kid; deze laatste was gebaseerd op zijn dochter Laura [4]. In 2013 sprak Laura over dit project en zei dat haar vader er vooral op gericht was dat het resultaat natuurlijk en begrijpelijk zou klinken [4]. Het resultaat was echter niet perfect. The New York Times omschreef de spraak als "een ruwe opname van iemand met een spraakgebrek" [4]. Het dichten van deze kloof bleef lange tijd het centrale probleem in dit vakgebied, zelfs na Klatts werk [4].

Na een spoedtracheotomie in 1985 kon de natuurkundige Stephen Hawking niet meer spreken; een tijdlang spelde hij woorden letter voor letter door zijn wenkbrauwen op te tillen naar een spellingkaart [4]. Hawking koos uiteindelijk voor een synthesizer met een stem die overeenkwam met Perfect Paul; deze stem werd een van de meest herkenbare in de wetenschap en is terug te voeren op opnames van een MIT-onderzoeker [2][3]. Toen hem in 1988 een nieuwer systeem, de Speech Plus-synthesizer, werd aangeboden, besloot hij toch de op Klatt gebaseerde stem te behouden [4]. Hij gebruikte deze voor boeken, artikelen en lezingen, en wees op de kwaliteit van de synthesizer als belangrijke factor voor dit werk [4].

In 1987 ontving Klatt de Zilveren Medaille voor Spraakcommunicatie van de Acoustical Society of America, en het Franklin Institute kende hem de John Price Wetherill Medaille toe voor het ontwerp van een machine die geschreven taal kan articuleren [2]. Tegen die tijd had hij meer dan 60 wetenschappelijke artikelen gepubliceerd [2]. Hij bleef zich sterk inzetten voor het toepassen van dit werk ten behoeve van blinden en mensen met andere beperkingen; KlattTalk werd door mensen met slechtziendheid gebruikt om computertekst hardop te laten voorlezen [2][4].

Klatt overleed op 30 december 1988 in Cambridge, Massachusetts, na een langdurige strijd tegen kanker die ook zijn stem deed verdwijnen [2]. In een aflevering van het BBC-programma Witness History, uitgezonden op 25 november 2019, vertelde Perkell over de man wiens opnames Hawking een stem gaven [5]. Spraaksynthese bleef zich ontwikkelen – van het Unix speak-programma uit 1974 tot Microsoft Sam dat werd meegeleverd met Windows 2000 [1] – maar de stem die Hawking bleef gebruiken, was gebaseerd op Klatts werk.


Sources

  1. Wikipedia: Spraaksynthese
  2. en.wikipedia.org
  3. bigthink.com
  4. retrospectjournal.com
  5. bbc.com