Op 4 januari overhandigden advocaten van de stad Elkhart, Indiana, aan de advocaat van Keith Cooper documenten uit twee interne onderzoeken. Hieruit bleek dat de hoofdrechercheur in zijn zaak, Steve Rezutko, ongepast seksueel contact had gehad met informanten, waarvan hij toegaf er minstens één te hebben betaald [1]. Een informante beweerde dat Rezutko haar betaalde voor orale seks [1]. Deze informatie kwam aan het licht in het federale proces dat Cooper aanspande tegen de stad en meerdere voormalige politieagenten, nadat hij herhaaldelijk om deze documenten had gevraagd [1].

Rezutko verliet het politiekorps van Elkhart in 2001. Volgens procesverslagen en andere gerechtelijke stukken beweerde de stad meer dan tien jaar lang tegen Cooper en Christopher Parish dat er geen dossiers te vinden waren die zijn vertrek verklaarden [1]. Journalisten van de South Bend Tribune en ProPublica ondervonden soortgelijke moeilijkheden: lokale instanties, waaronder het politiekorps van Elkhart, weigerden toegang tot openbare documenten of gaven onvolledige dossiers vrij [1].

In 1996 werd in Elkhart een man neergeschoten en ernstig gewond; Cooper en Parish werden hiervoor veroordeeld [1]. Volgens Cooper was de zaak tegen hem gebaseerd op suggestieve foto-identificaties en op een valse verklaring van een informant in de gevangenis die beweerde dat Cooper de misdaad had bekend [1].

Elliot Slosar, de advocaat van Cooper, noemde het nalaten van de stad om de Rezutko-documenten vrij te geven 'schokkend' en vroeg de rechter om sancties tegen Elkhart op te leggen [1]. Volgens hem zijn deze documenten cruciaal omdat ze de geloofwaardigheid van Rezutko ondermijnen en aantonen dat hij bereid was getuigen en informanten tot medewerking te bewegen [1]. 'Misschien wel het meest zorgwekkend is dat de stad geen enkele verklaring geeft voor het achterhouden van deze documenten,' schreef hij [1].

In de meer dan twintig jaar sinds hun veroordelingen is het bewijs van het Openbaar Ministerie in diverse straf- en civiele procedures onderuitgehaald [1]. De veroordeling van Parish werd vernietigd en hij kreeg een schadevergoeding van 4,9 miljoen dollar. Cooper kreeg als eerste persoon in Indiana gratie op grond van onschuld en diende zelf een rechtszaak in [1]. In zijn aanklacht stelt Cooper dat beleid of praktijken binnen het politiekorps wangedrag door agenten mogelijk maakten of toestonden [1].

Vlado Vranjes, de juridisch adviseur van Elkhart, reageerde niet op telefoontjes en e-mails met vragen [1]. Martin Kus, de advocaat die Elkhart vertegenwoordigt in de zaak van Cooper, weigerde hierover te spreken omdat de procedure nog loopt en beloofde later een gedetailleerde reactie te geven [1]. Rezutko weigerde commentaar te geven op de beschuldigingen en verwees naar zijn advocaat Andrew Williams, die evenmin reageerde op verzoeken om een interview [1].

Volgens het National Registry of Exonerations waren er in juni 2025 in totaal 3.696 mensen vrijgesproken, wat neerkomt op 34.072 jaar gevangenisstraf [2]. Het register bevat personen wier veroordelingen zijn vernietigd of ingetrokken en die niet opnieuw berecht werden omdat de aanklachten werden ingetrokken; de gedetailleerde gegevens gaan terug tot 1989, waarbij eerdere gevallen slechts beperkt zijn vastgelegd [2]. Voorbeelden van herroepen veroordelingen zijn DNA-gerelateerde zaken zoals die van Ray Krone, vrijgesproken in 2001, en Anthony Ray Hinton, die in 2015 na bijna dertig jaar werd vrijgelaten [3].


Sources

  1. ponderwall.com
  2. Wikipedia: Lijst van onterechte veroordelingen in de Verenigde Staten
  3. Wikipedia: Herroepen veroordelingen in de Verenigde Staten