In 2008 ontving Dmitry Argarkov een ongevraagd schrijven van Tinkoff Credit Systems waarin hem een creditcard werd aangeboden onder voorwaarden die hij onaantrekkelijk vond [2]. Argarkov, 42 jaar oud en afkomstig uit de west-Russische stad Voronezh, gooide de envelop niet weg [1][3]. Hij scande het contract in op zijn computer, schreef de voorwaarden om ten gunste van zichzelf en stuurde het vervolgens terug naar de kredietverstrekker [1][2].
Het gewijzigde contract bevatte een rentepercentage van 0 procent, geen kosten en geen kredietlimiet [1][2][3]. Argarkov voegde een bepaling toe waarin stond dat de klant ‘niet verplicht is enige kosten of heffingen te betalen die voortvloeien uit banktarieven’ [1]. Hij schreef bovendien een boete van 3 miljoen roebel, omgerekend ongeveer $91.000, in die de bank elke keer moest betalen wanneer zij zich niet aan de regels hield [2]. Zelfs een internetadres in het document dat verwees naar de eigen voorwaarden van de bank, veranderde hij [1].
Tinkoff stuurde een creditcard en een kopie van het goedgekeurde aanvraagformulier terug [1]. Volgens de advocaat van Argarkov, Dmitry Mikhalevich, bevestigde de bank daarmee haar instemming met de door de klant opgestelde voorwaarden, zoals vermeld in de krant Kommersant [1]. Mikhalevich zei dat de kredietlijn onbeperkt was, zodat zijn cliënt daarmee een eiland in Maleisië kon kopen, waarbij de bank wettelijk verplicht was dit te betalen [1]. Later beschreef ProGenius een afdeling die contracten verwerkte zonder ze te lezen; men stempelde ze simpelweg af [4].
Argarkov gebruikte de kaart ongeveer twee jaar lang. In 2010 probeerde Tinkoff de rekening te sluiten vanwege te laat betaalde minimumbedragen en spande een rechtszaak aan om 45.000 roebel van hem te vorderen, destijds ongeveer £880 [1]. In die vordering werden het resterende saldo, kosten en boetes opgenomen die in het door de bank ondertekende contract nergens stonden vermeld [1].
Een Russische rechtbank bepaalde dat Argarkov slechts het openstaande saldo van 19.000 roebel, ongeveer £371, hoefde te betalen [1]. De rechter was duidelijk over hoe het geschil was ontstaan: de bank had de documenten ondertekend zonder ze te lezen en beweerde vervolgens wat kredietnemers doorgaans in de rechtbank zeggen: ‘Wij hebben het niet gelezen’ [1]. Het gewijzigde contract, en niet het originele, was dus bepalend voor de schuld.
Argarkov spande een tegenclaim aan tegen Tinkoff voor 24 miljoen roebel, omgerekend ongeveer £470.000, wegens het niet nakomen van het door hem opgestelde contract [1]. Britse media schatten het bedrag in de tegenclaim op £500.000 [3]. Tinkoff diende op haar beurt een tegenclaim in wegens vermeende fraude. Oprichter Oleg Tinkov schreef op Twitter dat zijn advocaten verwachtten dat Argarkov vier jaar de gevangenis in zou gaan in plaats van 24 miljoen roebel te moeten betalen, en dat het nu een kwestie van principe was [1].
In augustus 2013 was de zaak al ver buiten Voronezh beland. ProGenius, een website over zakelijke onderwerpen, vertelde het verhaal opnieuw als een les over informatie-asymmetrie, waarbij de boetebepaling ter waarde van ongeveer $90.000 werd benadrukt [4]. Een LinkedIn-briefing van dezelfde groep noemde het een omkering van het contract die een grote Russische bank honderdduizenden ponden kostte [5]. Beide verslagen wijzen op hetzelfde beslissende feit: de instelling die de kleine lettertjes opstelde, las het teruggestuurde contract nooit [4][5].




