Volgens federale wetgeving mogen werkgevers in de VS fooienwerkers een contant loon van 2,13 dollar per uur betalen; dit bedrag is sinds 1991 onveranderd [2] [6]. Deze regeling is gebaseerd op een zogenaamde ‘tip credit’: wanneer het totaalbedrag van fooien en loon onder het federale minimumloon van 7,25 dollar per uur blijft, moet de werkgever het verschil aanvullen [2] [5]. In de overgrote meerderheid van de bijna 650.000 restaurants in het land fungeren fooien als aanvulling op het loon [1].

Het geven van fooien ontstond in het Tudor-Engeland als een gewoonte tussen meesters en lijfeigenen, waarbij een dienaar extra geld kreeg voor goed uitgevoerd werk [5]. In de 17e eeuw werd het van overnachtende gasten in particuliere huizen verwacht dat zij de bedienden een bedrag gaven; al snel begonnen klanten in Londense koffiehuizen eveneens fooien te geven [5]. Rijke Amerikanen die in de jaren 1850 en 1860 door Europa reisden, namen deze gewoonte over en brachten die mee naar huis, in de hoop aristocratisch over te komen [1]. Het populaire verhaal dat ‘tip’ een afkorting is van ‘To Insure Promptness’ is een mythe [1].

In de decennia na de Burgeroorlog waren de meeste Amerikanen tegen het geven van fooien; ze vonden het neerbuigend en klassenbewust [1]. Critici noemden het on-Amerikaans, omdat het voortkwam uit de Europese aristocratie [7]. In enkele staten werden anti-fooienwetten ingevoerd, maar deze bleken nauwelijks handhaafbaar [8]. In 1916 publiceerde William Rufus Scott ‘The Itching Palm’, een polemiek waarvan het eerste hoofdstuk de titel ‘Flunkyism in America’ droeg [8]. Scott schreef dat fooien ‘een kankerzweer in de borst van de democratie’ zijn [7].

Na de Burgeroorlog namen restauranteigenaren en spoorwegbedrijven nieuw vrijgelaten zwarte mannen en vrouwen in dienst zonder hen loon te betalen; zij moesten het hebben van fooien [7]. Volgens het Shriver Center on Poverty Law werd het systeem van fooien ‘ingevoerd als middel om de arbeid van voormalige slaven uit te buiten’ [6]. Saru Jayaraman van Restaurant Opportunities Centers United beschrijft hoe restauranthouders eisten het recht te krijgen om vrijgelaten slaven, voornamelijk zwarte vrouwen, zonder loon in te huren en hen volledig afhankelijk te maken van fooien [7]. Nina Martyris, die over deze geschiedenis heeft geschreven, merkt op dat eigenaren van restaurants in Chicago en New York goedkope arbeidskrachten zochten en vrijgelaten mensen als ober en kok in dienst namen [8].

Het Vijftiende Amendement, geratificeerd op 3 februari 1870, verbood de federale overheid en de staten om het stemrecht te ontzeggen op grond van ras, huidskleur of eerdere status als slaaf [3]. Het amendement zei echter niets over loon, aanwerving of restaurants. De uitsluiting die ervoor zorgde dat vrijgelaten mensen onbetaald als fooienwerkers moesten werken, vond plaats via andere kanalen. De Black Codes die tijdens het presidentschap van Andrew Johnson werden ingevoerd, beperkten de rechten van vrijgelatenen [4]; velen die niet als pachter gingen werken, vonden alleen werk als dienaar, ober, kapper of spoorwegbediende [1].

De Fair Labor Standards Act uit 1938 stelde het eerste federale minimumloon vast op 25 cent per uur, maar sloot hotel-, restaurant- en andere dienstverleners uit [7]. Amendementen uit 1966 brachten deze werknemers onder de wet en introduceerden een lager minimumloon voor fooienwerkers, mits het totaalbedrag van fooien en loon het minimum bereikte [7]. Sinds 1991 is dit lagere minimumloon voor fooienwerkers onveranderd op 2,13 dollar per uur gebleven; inflatie heeft de koopkracht ervan echter verminderd [2] [7].

Tussen 2010 en 2012 stelde het Amerikaanse Ministerie van Arbeid vast dat 84 procent van de meer dan 9.000 onderzochte restaurants de wetgeving inzake arbeidsvoorwaarden overtrad, waaronder 1.200 gevallen van schending van de regels rond fooien [7]. Meer dan 27 procent van zwarte werknemers in de horeca leeft in armoede [6]. Onderzoek naar fooien in de VS toont aan dat het bedrag afhankelijk is van leeftijd, geslacht, ras en haarkleur van de werknemer, en slechts zwak verband houdt met de kwaliteit van de dienstverlening [5].

Zeven staten en Guam hanteren nu hetzelfde minimumloon voor zowel fooienwerkers als andere werknemers; het District of Columbia wil het lagere fooienloon tegen 2027 afschaffen [2]. In Chicago, waar het lagere minimumloon 6,40 dollar bedroeg tegenover een algemeen minimum van 13 dollar, stelde een coalitie voor het lagere loon tegen juli 2023 te laten vervallen [6]. Daar kregen gekleurde fooienwerkers 53 procent minder vaak de kans om een leefbaar loon te verdienen dan witte fooienwerkers [6].


Sources

  1. time.com
  2. Wikipedia: Loon voor fooienwerkers
  3. Wikipedia: Vijftiende Amendement op de Grondwet van de Verenigde Staten
  4. Wikipedia: Reconstructieperiode
  5. Wikipedia: Fooi
  6. povertylaw.org
  7. cbsnews.com
  8. npr.org