Op 28 oktober 1886 leidde president Grover Cleveland de inwijding van het Vrijheidsbeeld op Bedloe’s Island in de haven van New York; deze gebeurtenis werd voorafgegaan door de eerste ticker-tape parade in de stad [1]. Het koperen beeld, ontworpen door Frédéric Auguste Bartholdi met een metalen constructie van Gustave Eiffel, was een geschenk van het Franse volk [1]. Het beeld zelf was al betaald. Het granieten voetstuk eronder werd echter apart gefinancierd, voornamelijk door krantenlezers die kleine bedragen geld stuurden.
Volgens de afspraak uit 1875 zou Frankrijk het beeld financieren, terwijl de Verenigde Staten de locatie zouden leveren en het voetstuk bouwen [1]. In 1877 werd het American Committee of the Statue of Liberty opgericht om geld voor het voetstuk in te zamelen; het budget voor dit granieten voetstuk bedroeg 250.000 dollar [7][8]. Het comité voerde jarenlang campagne, maar bleef meer dan een derde van dat bedrag tekortkomen [7].
In de zomer van 1885 bevond het beeld zich in New York, verpakt in 350 afzonderlijke delen, zonder dat er een voetstuk klaarlag [8]. Gouverneur Grover Cleveland van New York weigerde stedelijke middelen te gebruiken voor de bouw van het voetstuk, en het Congres kon het niet eens worden over een financieringspakket [7][8]. Baltimore, Boston, San Francisco en Philadelphia boden allemaal aan de kosten te dragen als het beeld naar hun haven zou worden verplaatst [7][8].
Op 16 maart 1885 plaatste de New York World een oproep op de voorpagina, afkomstig van uitgever Joseph Pulitzer [6][8]. "We moeten het geld bijeenbrengen," schreef de krant, waarbij ze stelde dat de 250.000 dollar voor het beeld afkomstig was van Franse arbeiders, ambachtslieden en verkoopsters, en dat Amerikanen hetzelfde zouden moeten doen in plaats van te wachten op miljonairs [6][8]. Pulitzer beloofde de naam van elke donateur te publiceren, ongeacht het bedrag [3][9].
Er kwamen donaties binnen van kinderen, zakenlieden, straatvegers en politici [7]. Philip Bender uit Jersey City stuurde 2,65 dollar, waarbij hij vijftig cent per persoon aangaf voor zichzelf en zijn vrouw, en kleinere bedragen voor elk van hun kinderen [7]. Jonathan Sooville, de burgemeester van Buffalo, doneerde zijn jaarlijkse salaris van 230 dollar, terwijl 43 rijke New Yorkers elk 250 dollar aanboden [7]. De New York World bood een zes-inchgroot replica van het beeld aan iedereen die één dollar doneerde, en een twaalf-inchreplica voor vijf dollar [8].
Op 11 augustus 1885 had de New York World meer dan 100.000 dollar verzameld van ongeveer 125.000 mensen; de meesten gaven één dollar of minder [3][6]. Volgens de BBC bedroeg het totaal 101.091 dollar, verzameld in vijf maanden van meer dan 160.000 donateurs, waarvan driekwart minder dan een dollar gaf; er bleef zelfs genoeg over voor een geschenk aan de beeldhouwer [7]. De National Park Service rekent deze actie als een zesmaandsfondsenwerving [6].
Het beeld werd op het voltooide voetstuk gemonteerd en in 1886 ingewijd [1]. Pulitzer had de New York World in 1883 gekocht en gebruikte deze krant om de oplage te vergroten via schandalen, sportnieuws en sensatieverhalen; dit werd later bekend als geel journalistiek [2][3]. In zijn testament liet hij geld na aan Columbia University voor prijzen op het gebied van journalistiek, literatuur en andere vakgebieden; deze werden voor het eerst uitgereikt in 1917 [2].
In 2013 vergeleek de BBC deze actie van de New York World met campagnes op Kickstarter en Indiegogo, waarbij ze wees op het centrale inzamelingspunt, de snelheid en het grote aantal kleine donaties [7]. Een geschiedenisboek over crowdfunding vermeldt dat in 1885 een door een krant geleide campagne kleine donaties verzamelde van 160.000 mensen nadat overheidsfinanciering was mislukt [4]. Het beeld werd in 1924 uitgeroepen tot nationaal monument; sinds 1933 wordt het beheerd door de National Park Service [1][5]. In 1956 hernoemde het Congres Bedloe’s Island tot Liberty Island; sinds 1903 hangt er een plaquette met het gedicht "The New Colossus" van Emma Lazarus [5]. Bezoekers kunnen 154 trappen beklimmen naar de kroon; dagelijks mogen maximaal 240 personen naar boven, hoewel de toorts sinds 1916 gesloten is [1][5].






