Warner Bros. bracht in 1928 Noah's Ark uit, een deelgesproken epos geregisseerd door Michael Curtiz en met Dolores Costello en George O'Brien in de hoofdrollen [3]. De film verscheen in een jaar waarin de meeste films nog stom waren, hoewel steeds meer films wel opgenomen geluid bevatten [1]. Warner Bros. had in 1928 al zijn producties op de nieuwe geluidssystemen gebaseerd, en Noah's Ark was een van de zogenaamde hybride films van het studio [1] [3].
Het verhaal is afkomstig uit Genesis 6 tot en met 9; het verhaal van de zondvloed wordt in catalogi van Bijbelfilms als aparte categorie vermeld [2]. Noah's Ark bouwt langzaam toe naar die zondvloed: het water stijgt over de aarde en de ark drijft erop, terwijl de wereld vóór de vloed wordt weggevaagd [2]. Curtiz maakte van deze vernietiging het hoogtepunt van de film, en die scène gaf de film ook zijn titel [2] [3]. Catalogi van Bijbelfilms bevatten tientallen titels gebaseerd op Genesis, van Adam en Eva tot Jozef; de Zondvloed krijgt daarin een aparte vermelding [2].
Noah's Ark wordt ingedeeld als een deelgesproken film: een vorm waarbij gedeelten met gesproken dialoog naast lange stukken zonder geluid komen te staan, begeleid door een gesynchroniseerde muziekpartituur en geluidseffecten [3]. Deze mix paste bij 1928, toen studio’s nog onderzochten hoeveel dialoog het publiek kon verdragen [1]. De omvang van de film werd bepaald door de Bijbelse scènes, niet door de gesproken passages [2] [3].
Dolores Costello was reeds een gevestigde ster bij Warner Bros. toen ze aan deze film meewerkte. Het studio had haar in 1926 al samengebracht met John Barrymore in The Sea Beast en opnieuw in 1927 in When a Man Loves; daarbij wisselde ze af tussen moderne verhalen en kostuumdrama’s [3]. In 1928 koppelde Warner Bros. haar aan George O'Brien, met Curtiz als regisseur [3].
Voor het naspelen van de zondvloed waren water, dieren en een speciaal gebouwde set nodig. Genesis beschrijft veertig dagen en nachten van regen en een afgesloten ark; de productie moest dit allemaal op het scherm zichtbaar maken [2]. Deze scène vereiste alles wat een studio-epos in 1928 nodig had: een groot aantal acteurs, een speciaal gebouwde omgeving en speciale effecten die niet goedkoop herhaald konden worden [2] [3]. Water in zulke hoeveelheden gedraagt zich onvoorspelbaar rond mensen, en de ark-set moest keer op keer in dat water staan voor de opnames [2].
Er is weinig documentatie over de opnames. De standaardoverzichten van films uit 1928 vermelden release-data, geluidsvormaten en kassaresultaten, maar niet de omstandigheden op de set [1]. In de biografie van Costello wordt haar rol in dit deelgesproken epos genoemd en haar tegenspeler, maar verder wordt er niets over de productie vermeld [3]. Geen van beide bronnen geeft een cijfer over de hoeveelheid water die voor de vloedscène werd gebruikt, noch over het aantal verwondingen onder de betrokken mensen [1] [3].
Curtiz en Costello werkten nog één keer samen, in 1943 in This Is the Army, haar laatste film [3]. Tegen die tijd was de deelgesproken film al verdwenen; de hybride films uit 1928 worden nu gezien als een overgangsfase in de filmgeschiedenis, niet als een eigen filmgenre [1]. Noah's Ark behoudt daarin zijn plek: de zondvloed blijft immers het kenmerkende element van deze film [2] [3].




