Maria Augusta Kutschera werd geboren op 26 januari 1905 en overleed op 28 maart 1987 [1]. In 1924 trad ze als postulant toe tot de Abdij van Nonnberg in Salzburg [1]. Twee jaar later vroeg de abdij haar tijdelijk te vertrekken om Maria Franziska von Trapp les te geven; zij was een van de zeven kinderen van de weduwnaar Georg von Trapp, commandant van de marine [1]. Uiteindelijk zorgde ze ook voor de overige kinderen: Rupert, Agathe, Werner, Hedwig, Johanna en Martina [1].
Georg von Trapp werd geboren op 4 april 1880 en was de succesvolste Oostenrijks-Hongaarse onderzeebootcommandant tijdens de Eerste Wereldoorlog; hij liet 11 geallieerde koopvaardijschepen met een totale tonnage van 47.653 GRT en twee geallieerde oorlogsschepen met een verplaatsing van 12.641 ton zinken [2]. Zijn eerste vrouw, Agathe Whitehead, overleed in 1922 aan roodvonk en liet zeven kinderen na [1][2]. Georg huurde Maria Augusta Kutschera in om een van zijn dochters te onderwijzen en trouwde met haar in de Abdij van Nonnberg op 26 november 1927 [1][2]. Hij was 25 jaar ouder dan zij, en samen kregen ze drie kinderen: Rosmarie, Eleonore en Johannes [1].
Tijdens de Grote Depressie verloor de familie het grootste deel van haar vermogen en begon ze te zingen om in hun levensonderhoud te voorzien [2]. Agathe von Trapp, de oudste dochter van Georg, werd geboren op 12 maart 1913 in Pola en zong als eerste sopraan samen met haar zus Johanna [4]. Nadat ze een zangwedstrijd wonnen tijdens het Salzburger Festival in 1936, presenteerden de von Trapps een halfuur durend radioprogramma en traden ze op voor de Oostenrijkse kanselier Kurt von Schuschnigg [4]. In 1937 toerden ze door Europa als het Salzburg Chamber Choir Trapp [4].
Op 11 maart 1938 werd Oostenrijk door Duitsland binnengevallen [4]. Na de Anschluss weigerde Georg von Trapp een aanstelling bij de Duitse marine [2]. De familie weigerde te zingen op het verjaardagsfeest van Adolf Hitler, en Rupert, de oudere broer van Agathe en arts van beroep, sloeg een aanbod af om in nazi-ziekenhuizen te werken [4]. Ze verlieten Oostenrijk richting Italië en reisden vervolgens via Londen naar de Verenigde Staten; Agathe arriveerde in oktober 1938 in de VS [4]. Nadat hun visa waren verlopen, keerden ze terug naar Europa; Agathe kwam in oktober 1939 opnieuw in de VS aan, waar zij en haar familie enkele dagen op Ellis Island werden vastgehouden [4].
De memoires van Maria von Trapp, getiteld The Story of the Trapp Family Singers, werden in 1949 uitgegeven door J. B. Lippincott Company in Philadelphia [3]. Een vriend drong er bij haar op aan haar levensverhaal op te schrijven; na een uur schrijven ontstond het eerste hoofdstuk [3]. Het boek werd een bestseller; in 1952 verscheen er een Duitse editie onder de titel Die Trapp-Familie: Vom Kloster zum Welterfolg [3]. De memoires vormden de inspiratiebron voor de West-Duitse film The Trapp Family uit 1956, die op haar beurt leidde tot de Broadway-musical uit 1959 en de filmversie van The Sound of Music uit 1965 [1][2][3].
In haar memoires uit 1949 vermeldt Maria von Trapp verschillende afwijkingen ten opzichte van de musicals [3]. Maria trouwde met Georg von Trapp in 1927, niet in 1938; aanvankelijk werd ze verliefd op de kinderen voordat ze gevoelens voor hem ontwikkelde [3]. Georg was een warme, zachtaardige vader in plaats van de afstandelijke patriarch die muziek afkeurde [3]. De familie verliet Oostenrijk openlijk per trein, niet stiekem ’s nachts; hun eerste optreden vond plaats tijdens het Salzburger Festival in 1936, niet in 1938 [3]. Op het moment dat ze Oostenrijk verlieten in 1938 waren er nog twee kinderen geboren en een derde onderweg [3].
The Sound of Music werd geproduceerd en geregisseerd door Robert Wise; het scenario werd geschreven door Ernest Lehman. De hoofdrollen werden vertolkt door Julie Andrews en Christopher Plummer [5]. 20th Century-Fox bracht de film in de Verenigde Staten uit op 2 maart 1965, eerst als een beperkte roadshow-theaterrelease [5]. Het werd de meest succesvolle film van 1965 en in november 1966 zelfs de meest succesvolle film aller tijden, waarmee het Gone with the Wind overtrof; deze status behield het vijf jaar lang [5]. Wereldwijd trok de film 283 miljoen bezoekers en bracht $286 miljoen op; het won vijf Oscars, waaronder die voor Beste Film en Beste Regisseur [5]. In 2001 koos de Library of Congress de film voor opname in het National Film Registry [5]. [5]





