Natalie Hershlag werd geboren op 9 juni 1981 in het Hadassah Medisch Centrum op de berg Scopus in Jeruzalem. Ze is het enige kind van Shelley Stevens, een kunstenares uit Ohio, en Avner Hershlag, een gynaecoloog uit Israël [2] [9]. Haar ouders ontmoetten elkaar in de jaren 70 in het Joodse studentencentrum aan de Ohio State University en trouwden nadat haar moeder naar Israël was gereisd [8]. Haar grootvader van vaderskant verliet Polen eind jaren 30 om naar Palestina te gaan, in de verwachting dat de rest van de familie zou volgen; familieleden die achterbleven werden in Auschwitz vermoord [2]. De familie Hershlag verhuisde in 1984, toen zij drie jaar oud was, naar de Verenigde Staten, waar haar vader een opleiding tot gynaecoloog volgde aan het George Washington University Medical Center [2] [8].
In haar filmcredits gebruikt ze de naam Portman, de meisjesnaam van haar grootmoeder van moederskant [2]. Acteurs nemen vaak zulke namen aan; Amerikaanse vakbonden eisen bovendien dat geen twee leden dezelfde artiestennaam gebruiken, waardoor acteurs vaak uitwijken naar familienamen of varianten daarvan [1]. Hebreeuws is haar moedertaal en ze heeft zowel de Israëlische als de Amerikaanse nationaliteit [2] [8].
Toen ze tien jaar oud was, werd ze door een agent van Revlon opgemerkt in een restaurant; hij vroeg haar om model te werken, maar ze wees het aanbod af. Wel gebruikte ze deze ontmoeting om een acteeragent te vinden [2]. Ze deed auditie voor het off-Broadway-musical Ruthless! uit 1992 en werd gekozen als understudy voor Laura Bell Bundy; Britney Spears kreeg dezelfde rol [2]. In 1988 verhuisde het gezin van Maryland, waar ze naar de Charles E. Smith Jewish Day School in Rockville ging, naar Connecticut en vervolgens naar Long Island, waar ze toetrad tot de Solomon Schechter Day School of Nassau County [2] [8]. Ze sprong een klas over en rondde de middelbare school af via het reguliere onderwijs [9].
Portmans eerste professionele acteerklus volgde op haar twaalfde; een jaar later speelde ze Mathilda, de jonge protegée van een huurmoordenaar, in Léon: The Professional (1994) [2] [9]. In 1997 maakte ze, nog op de middelbare school, haar Broadway-debuut in The Diary of Anne Frank; daarna speelde ze Padmé Amidala in Star Wars: Episode I The Phantom Menace (1999) [2].
Van 1999 tot 2003 studeerde ze aan Harvard University en behaalde ze een bachelordiploma in de psychologie [2] [3]. Ze verklaarde dat ze voor dit vak had gekozen omdat ze dacht dat het haar acteerkunsten zou verbeteren [9]. In die periode speelde ze mee in de volgende twee Star Wars-films en in een herneming van Tsjechovs De meeuw in 2001, geproduceerd door het Public Theater [2]. Ze droeg ook bij aan wetenschappelijk onderzoek naar de cognitie van zuigelingen: in een studie in het tijdschrift NeuroImage werd nabij-infraroodspectroscopie gebruikt om de activiteit in de frontale kwab te meten terwijl baby’s leerden dat objecten blijven bestaan wanneer ze niet zichtbaar zijn – een begrip dat bekendstaat als objectpermanentie [4] [5] [6].
Amos Gitai castte haar in Free Zone (2005) als Rebecca, een jonge Amerikaanse die New York heeft verlaten om in Jeruzalem te gaan wonen [7]. Deze Israëlisch-Belgisch-Franse-Spaanse productie werd opgenomen in Israël en Jordanië en ging op 19 mei 2005 in Cannes in première; Hanna Laslo won er de prijs voor Beste Actrice en de film was genomineerd voor de Gouden Palm [7]. Op 23 februari 2005 vroegen Israëlische politieagenten de cast en crew het Westelijke Bouwwerk te verlaten, nadat orthodoxe gelovigen protesteerden tegen een kusscène tussen Portman en Aki Avni; deze scène werd uiteindelijk uit de film verwijderd [7]. De recensies waren negatief: op Rotten Tomatoes staat slechts 26 procent positieve beoordelingen [7].
Portman won de Oscar voor Beste Actrice voor Black Swan (2010) en kreeg in 2016 een derde nominatie voor haar rol als Jacqueline Kennedy in Jackie [2]. Ze regisseerde de korte film Eve (2008) en A Tale of Love and Darkness (2015); in 2021 richtte ze samen met anderen het productiebedrijf MountainA op, dat verantwoordelijk is voor May December (2023) en de miniserie Lady in the Lake (2024) [2]. In 2018 ontving ze de Genesis Prize, maar weigerde ze de ceremonie bij te wonen uit protest tegen de regering van Benjamin Netanyahu [9]. Haar activisme richt zich op vrouwenrechten, milieukwesties en dierenwelzijn; ze steunt de Human Rights Foundation en het Jane Goodall Institute [2] [9].



