Je stelt je de weg naar de maan voor als stalen zenuwen en perfecte kalmte. Dan lees je de Apollo 10-transcripties en realiseer je je dat de laatste generale repetitie van NASA voor de maanlanding soms klonk als drie testpiloten die vergaten dat de microfoons live waren.[1][2]
Apollo 10 werd gelanceerd in mei 1969 om bijna alles te oefenen wat Apollo 11 twee maanden later zou doen. Thomas Stafford, Gene Cernan en John Young vlogen naar een baan om de maan, scheidden de maanmodule Snoopy van de commandomodule en brachten deze tot minder dan 50.000 voet boven het maanoppervlak.[2][3] Dit was geen sightseeingreis. Het was de volledige systeemcontrole vóór de eerste landingspoging.
Het was ook, volgens The Columbian, een missie met minstens 230 geregistreerde scheldwoorden in de transcripties van NASA.[1] Sommige kwamen tijdens echt gevaarlijke momenten. Toen de maanmodule wild begon te rollen tijdens een kritieke manoeuvre, spuugde Cernan de zin uit die een legende van Apollo werd: “Son of a bitch.”[1][2] HISTORY merkt op dat Stafford de controle herwon voordat het ruimtevaartuig in volledige stuurfout gleed.[2] Andere uitbarstingen waren minder dramatisch. In één NASA-transcriptie ziet Stafford een krater en zegt dat die “groter is dan shit,” wat niet precies de taal is van een gepolijde overheidsuitzending.[3]
Dat was belangrijk omdat Apollo niet alleen een technisch project was. Het was live televisie, een Koude Oorlog-theater, en een wereldwijde imago-campagne voor de Verenigde Staten. De wereld luisterde. Na Apollo 10 klaagde Dr. Larry Poland van Miami Bible College bij NASA en president Richard Nixon dat de taal van de astronauten meer leek op iets van een toiletmuur dan op een maanmissie.[1] Studenten van Florida Tech haastten zich om de bemanning te verdedigen, wat laat zien hoe snel de ruimtevaart al deel wetenschap, deel beroemdheidscultuur was geworden.[1]
NASA kreeg de boodschap. De Apollo 11-crew, Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins, klonk in vergelijking bijna onnatuurlijk ingetogen. The Columbian telde minder dan 15 scheldwoorden in de transcripties van die missie, en helemaal geen van Armstrong.[1] NASA had alle reden om die versie te verkiezen. Apollo 11 zou voor altijd de maanlanding opnieuw laten zien.
Daarom is Apollo 10 zo'n onthullende kleine scheur in de mythe. Grote doorbraken komen niet als gepolijste legende. Eerst komt de repetitie, de bijna-miss, de hete microfoon en de zeer menselijke reactie. Vervolgens, wanneer de camera's zeker draaien, komt de versie die voor de geschiedenis is opgeschoond.[1][2]
