Norman Ernest Borlaug werd geboren op 25 maart 1914 op de boerderij van zijn grootouders in Saude, nabij Cresco, Iowa [1]. Hij was de oudste van vier kinderen van Henry Oliver en Clara Borlaug [1]. Van zijn zevende tot negentiende levensjaar werkte hij op de 106 hectare grote familieboerderij ten westen van Protivin, waar hij maïs, haver, timotheegras, runderen, varkens en kippen fokte [1]. Hij volgde les aan de eenlokaalschool New Oregon #8 tot de achtste klas en daarna aan Cresco High School, waar hij worstelde en football en honkbal speelde [1].

In 1933 slaagde Borlaug niet voor het toelatingsexamen van de Universiteit van Minnesota en begon hij aan het nieuwe tweejarige General College van die universiteit [1]. Na twee kwartalen stapte hij over naar de bosbouwopleiding van het College of Agriculture, waar hij in 1937 een bachelordiploma in de bosbouw behaalde [1]. Vervolgens bleef hij in Minnesota om een doctoraat in plantpathologie en genetica te behalen, dat hij in 1942 afrondde [1]. Als lid van het worstelteam van de universiteit bereikte hij de halve finales van de Big Ten [1].

In Mexico financierde de Rockefeller Foundation een landbouwstation dat zich bezighield met het kruisen van maïs en tarwe voor droge klimaten; Borlaug werd aangesteld als leider van dit station [2]. Borlaug nam een onderzoeksfunctie bij CIMMYT aan en ontwikkelde halfdwergachtige, hoogopbrengstige en ziekteresistente tarwevariëteiten [1]. In 1963 was Mexico een netto-exporteur van tarwe geworden [1].

Voorafgaand aan Borlaugs werk in Mexico werd er al zo’n 10.000 jaar lang tarwe verbouwd; gedomesticeerde varianten zijn afhankelijk van menselijke zaaikunsten en oogst, omdat hun zaden aan de aar blijven zitten [3]. In de vroege landbouw werden grotere korrels en aaren die niet openspatten bevorderd; deze eigenschappen maakten de oogst eenvoudiger, maar zorgden ervoor dat de planten zich zonder mensen niet konden verspreiden [3]. De halfdwergachtige variëteiten van Borlaug voegden aan deze al lang bestaande gewassen ziekteresistentie en een hoge opbrengst toe [1].

Tussen 1965 en 1970 verdubbelde de tarweopbrengst in Pakistan en India nadat Borlaug de introductie van hoogopbrengstige variëteiten in combinatie met moderne landbouwtechnieken had geleid [1]. De bredere Groene Revolutie bracht hoogopbrengstige graansoorten, chemische kunstmest, pesticiden, gecontroleerde irrigatie en mechanisatie met zich mee [2]. Borlaug wordt vaak de vader van de Groene Revolutie genoemd [1][2].

Het Noorse Nobelcomité kende Borlaug in 1970 de Nobelprijs voor de Vrede toe vanwege zijn bijdragen aan de wereldvrede door de voedselvoorziening te vergroten [1]. Hij ontving tevens de Presidential Medal of Freedom en de Congressional Gold Medal; hiermee behoort hij tot slechts zeven personen die alle drie deze onderscheidingen hebben gekregen [1]. De toekenning in 1970 volgde op de stijging van de opbrengsten in Pakistan en India [1].

Volgens Jan Douglas van de World Food Prize Foundation is een artikel uit 1997 van Gregg Easterbrook, getiteld 'Forgotten Benefactor of Humanity', de bron van de schatting dat Borlaug meer dan een miljard mensen van de hongerdood heeft gered [1]. Ook Dennis T. Avery schatte dat Borlaugs inspanningen een miljard levens hebben gered [1]. In 2009 zei Josette Sheeran, destijds uitvoerend directeur van het Wereldvoedselprogramma, dat Borlaug 'meer levens heeft gered dan welke man dan ook in de menselijke geschiedenis' [1].

In zijn latere jaren hielp Borlaug bij het toepassen van methoden om de voedselproductie te verhogen in Azië en Afrika [1]. Hij overleed op 12 september 2009 [1]. De stijging van de opbrengsten in Mexico, Pakistan en India is te danken aan zijn tarwevariëteiten en de praktijken van de Groene Revolutie [1][2].


Sources

  1. Wikipedia: Norman Borlaug
  2. Wikipedia: Groene Revolutie
  3. Wikipedia: Geschiedenis van tarwe