Midden maart 1884 strooiden medewerkers van het Bristol Hotel in Florence stro op de straat om het geluid te dempen. In een donkere kamer wikkelden artsen een vijftienjarige jongen in ijskoude, natte lakens om zijn koorts te verlagen, een behandeling waar hij hen om smeekte te vermijden. Nonnen zaten de hele nacht bij hem. Leland Stanford Junior overleed daar op 13 maart, twee maanden voordat hij zestien werd.[1]
Hij reisde door Europa samen met zijn ouders; de winter was goed begonnen. Het gezin vierde Kerstmis 1883 in Wenen en reisde daarna naar Constantinopel, waar de sultan de raad van zijn vader wilde horen over de aanleg van een spoorweg in Turkije. Op een ruige dag op de Bosporus mocht de jongen het stoombootje van de groep besturen; hij stond van ’s ochtends tot ’s avonds aan het roer terwijl het water over het dek spoelde. Bertha Berner, de secretaresse van Jane Stanford, herinnerde zich dat hij enorm enthousiast en heel gelukkig was. Die avond vond zijn moeder hem bleek.[1]
Daarna kwamen ze in januari 1884 in Athene aan, waar de sneeuw tot aan de knieën reikte. Hij stond erop de oude tempels te bezoeken en Heinrich Schliemann te ontmoeten, die kort daarvoor de vindplaats van Troje had ontdekt. Halverwege februari keerden ze terug richting Italië; zowel moeder als zoon voelden zich niet goed. Rome bekwam hem niet; in Florence zou de lucht beter zijn.[1]
Leland en Jane Stanford waren al bijna achttien jaar getrouwd zonder kinderen toen hij op 14 mei 1868 in Sacramento werd geboren. Tijdens een diner kondigden ze hem aan door hem op een zilveren schaal, bedekt met bloemen, rond de tafel te dragen zodat de gasten hem konden bewonderen. Hij groeide op met een pony, een speelgoedtrein die over vierhonderd voet spoor reed, en een klein museum op de derde verdieping van hun herenhuis in San Francisco, waarin hij zijn verzamelingen bewaarde.[1]
Tijdens een eerdere reis naar Europa, toen hij twaalf was, vroeg hij hoe macaroni werd gemaakt en hoe glas werd geblazen, tot aan de lonen en werktijden toe. Tijdens de tweede reis bracht hij de middagen door in de Egyptische afdeling van het Louvre, waar hij met hulp van een egyptoloog hiërogliefen kopieerde; bovendien onderhandelde hij met antiquairs met kleine bedragen waarvoor hij verantwoording moest afleggen. Zijn tutor vertelde graag dat de jongen een voorwerp teruggaf en zachtjes opmerkte dat het een imitatie was.[1]
Na de begrafenis begroeven de Stanfords hun zoon in een klein mausoleum nabij hun boerderij in Palo Alto. Volgens overlevering droomde Leland Stanford van zijn zoon, die hem en zijn vrouw aanspoorde om verder te leven voor het welzijn van de mensheid. Binnen een jaar tekenden ze een schenking waarmee de Leland Stanford Junior University werd opgericht en gefinancierd, met als doel studenten te helpen persoonlijk succes te behalen en nuttig te zijn in het leven, precies hetzelfde doel dat ze voor hun zoon hadden gesteld. Leland Stanford zei tegen zijn vrouw dat de kinderen van Californië hun kinderen zouden zijn.[1][2][3]
De universiteit werd op 1 oktober 1891 geopend op het 8.180 acre grote veebedrijf van de familie, met vijftien docenten en 555 studenten, veertig meer dan het aantal studenten aan Berkeley dat jaar. De oprichtingsschenking maakte de instelling gemengd, niet-religieus en vrij van collegegeld; dit bleef zo tot 1920. De juridische naam is nooit veranderd. Het mausoleum waarin de jongen aanvankelijk werd begraven staat nog steeds op de campus die eromheen is ontstaan; zijn naam blijft de officiële naam van de universiteit.[2][3]






