Het laatste vliegtuig van het seizoen vertrekt van de Zuidpool, en de mensen die achterblijven op het Amundsen-Scott Zuidpoolstation weten wat er daarna komt. Buiten ligt het station op het Antarctisch Plateau, op ongeveer 2.835 meter boven zeeniveau. Binnen begint de winter met een triple feature over geïsoleerde poolbemanningen die iets verschrikkelijks in het ijs ontdekken.[1]
Nadat de laatste wintervlucht het Amundsen-Scott Zuidpoolstation heeft verlaten, kijken de mensen die de donkere maanden blijven traditioneel achter elkaar naar The Thing from Another World (1951), The Thing (1982) en The Thing (2011).[1]
Amundsen-Scott ligt op 90 graden zuiderbreedte, op de geografische Zuidpool, waar de Verenigde Staten via het Antarctisch programma van de National Science Foundation een wetenschappelijk onderzoeksstation exploiteren.[1] Het station is vernoemd naar Roald Amundsen en Robert Falcon Scott, de expeditieleiders wier rivaliserende tochten de pool hielpen veranderen in een van de meest symbolisch beladen plekken op aarde.[1]
De eerste film in het ritueel, The Thing from Another World, verscheen in 1951 in de bioscoop. Het verhaal begint ver van Antarctica, op een afgelegen Arctische buitenpost, waar een bemanning van de luchtmacht en wetenschappers een neergestorte vliegende schotel en een bevroren humanoïde lichaam uit het ijs halen.[3] Ze brengen het lichaam terug in een blok ijs. Het ontdooit. Het wezen leeft nog.[3]
James Arness speelt de alien, een plantaardige humanoïde in plaats van de gedaanteverwisselaar uit John W. Campbell Jr.’s novelle uit 1938, Who Goes There?.[3] De beroemde slotwaarschuwing van de film, “Keep watching the skies,” maakt de lege ruimte boven je hoofd tot onderdeel van de dreiging.[4] Voor een overwinterende bemanning op de Zuidpool klopt de geografie niet, maar de ruimte voelt vertrouwd: mensen op een onderzoeksstation, kou buiten, beperkte hulp, één gevaarlijk object dat naar binnen wordt gebracht.
De Antarctica-versie
John Carpenters The Thing uit 1982 verplaatste de nachtmerrie naar Antarctica en bleef dichter bij Campbells oorspronkelijke uitgangspunt.[5] Een onderzoeksteam stuit op een buitenaardse levensvorm die andere organismen kan imiteren, waardoor het gevaar niet langer alleen buiten de deur is. Het kan aan de overkant van de tafel zitten.[5]
Kurt Russell speelt de hoofdrol in de film uit 1982, Ennio Morricone schreef de muziek, en Rob Bottins praktische creature effects hielpen de latere reputatie van de film als horrorklassieker te bepalen.[2][5] De spanning komt evenzeer voort uit de vorm van de plek als uit het monster. Op een afgelegen Antarctisch station krijgt elke verdenking minder ruimte om te vervliegen. Niemand kan gewoon even naar buiten stappen, afkoelen en naar huis gaan.
Daarom heeft de Zuidpooltraditie een scherpere rand dan een gewone horrormarathon. De winterbemanning kijkt niet naar een willekeurige reeks monsterfilms. Ze kijken naar mensen die vastzitten door weer, afstand en twijfel, precies op het moment dat hun eigen uitweg net in de lucht is verdwenen.[1]
De derde film, The Thing uit 2011, is een prequel op Carpenters versie. De film volgt een internationaal team op een geïsoleerde Antarctische buitenpost nadat ze iets bevrorens blootleggen en ontdekken dat hun vondst niet veilig dood is.[4] Tegen die tijd heeft het patroon zich drie keer herhaald: een poolstation, een lichaam in het ijs, en de gevaarlijke aanname dat bevroren ook voorbij betekent.
Amundsen-Scott heeft in de loop van zijn geschiedenis verschillende vormen gehad, van het oorspronkelijke station tot het tijdperk van de geodetische koepel en het verhoogde station dat vandaag wordt gebruikt.[1] Het ritueel blijft bestaan omdat het uitgangspunt daar geen uitleg nodig heeft. Ergens voorbij het station is het laatste vliegtuig verdwenen. Binnen branden de lichten, de winterbemanning is verzameld, en op het scherm draagt weer een groep onderzoekers ijs door de deur naar binnen.
