Finland gebruikt sinds 1921 dagboetes, en tegenwoordig geldt dit systeem voor de meeste strafbare feiten waarvoor een geldboete kan worden opgelegd; voor kleine verkeersovertredingen geldt een vaste kleine boete [2]. Een politieagent start het proces door een formele eis te stellen; de verdachte heeft een week de tijd om hiertegen bezwaar te maken, en indien de eis blijft staan kan een openbaar aanklager een boete opleggen die niet hoger is dan de door de agent geëiste bedrag [2]. De standaardsnelheidslimieten in Finland zijn 50 km/u in bebouwde gebieden; borden geven de daadwerkelijke limiet aan in plaats van een bord dat het einde van de limiet aangeeft [4].
Een Finse dagboete bestaat uit een aantal strafdagen vermenigvuldigd met een dagelijkse eenheid [2]. Het aantal dagen hangt af van de ernst van de overtreding: minimaal één dag en maximaal 120 dagen, of 240 dagen wanneer meerdere strafbare feiten samen worden bestraft [2]. De dagelijkse eenheid is een gestandaardiseerd deel van het dagelijkse inkomen van de dader, waardoor de totale boete gelijk is aan het aantal dagen maal het dagbedrag [2]. Finland stelt het minimumbedrag voor een dagboete vast op 6 euro [2].
Voor de meeste Finse dagboetes bedraagt de dagelijkse eenheid de helft van het dagelijkse beschikbare inkomen [2]. Het dagelijkse beschikbare inkomen wordt berekend als een zestigste van het gemiddelde maandelijkse inkomen na aftrek van belastingen, sociale premies en een basisleeftoeslag van 255 euro per maand [2]. Voor elke persoon die afhankelijk is van de veroordeelde, wordt de dagelijkse boete met 3 euro verlaagd [2].
Ongeveer de helft van de Europese landen hanteert dagboetes of soortgelijke gestructureerde boetes, waaronder Denemarken, Estland, Frankrijk, Duitsland, Portugal, Zweden en Zwitserland [2]. Sinds 1969 legt Duitsland dagboetes op bij veroordelingen volgens het strafrecht; voor administratieve boetes zoals kleine verkeersovertredingen geldt meestal een vast bedrag [2]. Denemarken stelt voor veel dagboetes volgens het strafrecht een maximum van 60 dagen vast en past meestal geen schaalverdeling toe voor verkeersboetes, behalve bij overtredingen zoals rijden onder invloed of zonder geldig rijbewijs [2].
Anssi Vanjoki, van 1998 tot 2010 vicepresident en bestuurslid bij Nokia, kreeg in oktober 2001 een boete van 690.000 marken, omgerekend ongeveer 116.000 euro, voor te hard rijden [3]. Deze boete leidde tot een maatschappelijke discussie; minister van Justitie Johannes Koskinen stelde dat het gehele boetesysteem herzien moest worden vanwege tekortkomingen in de wetgeving [3]. In februari 2002 verlaagde de arrondissementsrechtbank van Helsinki Vanjoki’s boete tot 35.000 marken, ongeveer 5.900 euro, nadat loonstroken van Nokia aantoonden dat zijn inkomen was gedaald [3].
De Finse structuur scheidt de proportionaliteit ten opzichte van het vergrijp van de proportionaliteit ten opzichte van de financiële mogelijkheden van de dader [2]. De discussies over evenredige bestraffing hebben klassieke wortels in de retributieve rechtvaardigheid: Cicero stelde dat de straf moest aansluiten bij het vergrijp, en Kant betoogde dat straf alleen mag worden opgelegd omdat een misdrijf is gepleegd [1]. Kant verwierp het idee om straf louter als middel te gebruiken om het welzijn van de dader of de samenleving te bevorderen [1].
Volgens Euronews rapporteerde in januari 2023 dat Finse bekeuringen voor te hard rijden geen vaste prijs meer hebben, maar afhankelijk zijn van het salaris en het beschikbare inkomen van de overtreder [5]. Dezelfde wettelijke regeling die leidde tot de verlaging van Vanjoki’s boete, bepaalt ook de boetes voor gewone verkeersovertredingen; daardoor kunnen twee bestuurders voor vergelijkbare overtredingen zeer verschillende bedragen moeten betalen [2] [3] [5].



