Op 1 juli 2010 werd Finland het eerste land dat toegang tot breedband tot een wettelijk recht maakte, waardoor elke Fin recht had op een verbinding met een snelheid van minimaal 1 megabit per seconde [1]. De BBC berichtte op de dag dat de wet van kracht werd over deze verandering en vergeleek dit met de Britse aanpak, waarbij geen wettelijke garantie werd geboden [1]. Finland is een Noords land met 5,7 miljoen inwoners dat grenst aan Zweden, Noorwegen en Rusland [2].
De verplichting rustte op telecommunicatiebedrijven, niet op een overheidsinstantie. Vanaf 1 juli moesten alle providers elke inwoner een breedbandlijn aanbieden die minimaal 1 Mbps kon leveren [1]. De wet sprak van ‘inwoners’, een bredere groep dan alleen paspoorthouders; Finse nationaliteit wordt afzonderlijk gedefinieerd in de Nationaliteitswet, van kracht sinds 1 juni 2003 [3].
Suvi Linden, de Finse minister van Communicatie, vertelde de BBC dat de wetgeving het resultaat was van een onderzoek naar het dagelijks gebruik van het internet door Finnen. ‘Internetdiensten zijn niet langer alleen voor entertainment,’ zei ze. Volgens haar heeft Finland hard gewerkt aan de ontwikkeling van een informatiemaatschappij; enkele jaren eerder had de regering bovendien vastgesteld dat niet iedereen toegang had tot het netwerk [1].
Op het moment dat de regel van kracht werd, was ongeveer 96% van de bevolking al online; slechts zo’n 4.000 huishoudens moesten nog worden aangesloten om aan de eis te voldoen [1]. Dit hoge percentage is het resultaat van decennialange beleidsinspanningen: na de jaren ’50 is Finland snel geïndustrialiseerd en heeft het een Noords type welvaartsstaat opgebouwd; het land staat bovendien hoog op internationale ranglijsten op het gebied van onderwijs en economische concurrentiekracht [2].
Naast deze minimale snelheid van 1 Mbps beloofde de regering dat iedereen tegen 2015 een verbinding van 100 Mbps zou krijgen [1]. Deze belofte hield in dat de snelheid honderd keer hoger zou zijn dan het wettelijke minimum; het bleef echter een streven en niet een recht op zich, aangezien de verplichte snelheid voor providers altijd de lagere waarde bleef [1].
In het Verenigd Koninkrijk beloofde de regering dat alle huishoudens tegen 2012 minimaal 2 Mbps zouden krijgen, maar besloot dit niet in de wet vast te leggen [1]. Een woordvoerder van het Ministerie van Cultuur, Media en Sport omschreef dit beleid als een universele dienstverplichting waardoor ‘praktisch alle gemeenschappen breedband zullen krijgen’ [1]. De internetpenetratie in Groot-Brittannië bedroeg 73%, vergeleken met 96% in Finland [1].
De wettelijke status van breedband beïnvloedde ook hoe beide landen omgingen met illegaal bestanddelen delen. Zowel het Verenigd Koninkrijk als Frankrijk gaven aan dat ze de verbindingen van mensen die herhaaldelijk gratis muziek en films downloaden, konden afsluiten of beperken [1]. Finland koos voor een zachtere aanpak: providers zouden brieven sturen naar mensen die illegaal bestanden deelden, en Linden zei dat de regering niet van plan was toegang tot het internet af te snijden [1].
Een enquête van de BBC World Service uit 2010 toonde aan dat bijna vier op de vijf mensen wereldwijd internettoegang beschouwden als een fundamenteel recht [1]. De Finse wetgeving zette deze opvatting om in een dwingende verplichting voor particuliere providers; deze gold voor de gehele bevolking en niet slechts voor een deel van de markt [1].

