James McElvar gooide de extra tas niet weg. Hij leegde hem. Op London Stansted in juli 2015 kreeg de 19-jarige zanger van de Schotse boyband Rewind te horen dat hij niet aan boord mocht van een EasyJet-vlucht naar Glasgow met zowel een koffer als een kleine rugzak, tenzij hij 45 pond extra bagagekosten betaalde. Zijn bandleden waren al in het vliegtuig. De klok bij de gate werd er niet vriendelijker op. McElvar deed de bagage aan zijn lichaam: zes T-shirts, vier truien, drie spijkerbroeken, twee joggingbroeken, twee jassen en twee mutsen.[1]
McElvar had minuten om te kiezen tussen betalen, de rugzak weggooien of er belachelijk uitzien. Een toeslag bij de gate voelt niet als een prijs op een menu. Het voelt als een uitdaging. Het komt laat, in het openbaar, nadat je jezelf al hebt voorgesteld om te gaan zitten.
EasyJet zei achteraf dat de toegestane hoeveelheid handbagage genereus was en geen bovengrens voor het gewicht had, maar de regel stond nog steeds slechts één stuk handbagage toe.[2] McElvar had een koffer en een rugzak. De goedkoopste oplossing was bijna kinderlijk letterlijk: als de luchtvaartmaatschappij bezwaar maakte tegen de container, verwijder dan de container.
Na het opstijgen kon McElvar de outfit niet langer weglachen. Hij vertelde verslaggevers dat hij nauwelijks kon lopen onder de lagen, en werd toen ziek. Hij moest overgeven, kreeg wat rapporten beschreven als een aanval, en kreeg zuurstof van het cabinepersoneel.[2] ABC meldde dat hij tijdens de vlucht instortte door hitte-uitputting.[1] BuzzFeed, gebaseerd op het BBC-rapport en de eigen sociale berichten van de band, somde de outfit op als een paklijst die op een persoon was ontsnapt: truien, T-shirts, spijkerbroeken, korte broeken, jassen, mutsen.[3]
De toeslag van 45 pond was ongeveer de prijs van een diner in een restaurant, of ongeveer 70 dollar destijds.[3] Dat kleine bedrag is waarom het verhaal blijft hangen. Bagageregels van luchtvaartmaatschappijen kunnen verstandige mensen doen discussiëren met geometrie. Eén tas is te veel. Een jas is prima. Twee mutsen zijn prima. Drie spijkerbroeken zijn prima als ze je benen aanraken in plaats van opgevouwen in nylon. Dezelfde voorwerpen worden goedgekeurd of afgekeurd, afhankelijk van of ze als bezittingen of als outfit worden behandeld.
Toen McElvar thuiskwam, reisde het verhaal verder dan de vlucht. Het werd grappig omdat het niet helemaal grappig bleef. De extra rugzak was nooit het vreemde object. Het vreemde object was het menselijk lichaam, dat kortstondig werd gepromoveerd tot gratis opslag. Een paar minuten lang zag het plan er op Stansted slim genoeg uit: de tas dragen zonder een tas te dragen. Toen steeg het vliegtuig, de lagen hielden de warmte vast, en één vermeden toeslag eindigde met een tiener onder een berg kleren, ademend door een zuurstofmasker in het gangpad.
