Denis Compton zat in de Bull in Gerrard's Cross, met een glas in de hand, toen iemand vroeg of hij de volgende dag niet tegen Zuid-Afrika op Old Trafford moest spelen. Toen schoot hem nog iets te binnen: hij werd diezelfde middag ook bij de nets in Manchester verwacht.[1]
Denis Compton, de Engelse cricketgrootheid en voetballer van Arsenal, werd beroemd om een soort schitterende verstrooidheid. In de klassieke verhalen verschijnt hij bij een Test match zonder zijn uitrusting, leent hij een bat, en wordt hij later door zijn moeder gecorrigeerd tijdens een feest voor de verkeerde verjaardag.
Compton dronk zijn glas leeg en vond een vriend met een privévliegtuig. Slecht weer dwong het toestel in Derby aan de grond, maar hij haalde Manchester op tijd voor het avondeten. Ergens tijdens die geïmproviseerde reis naar het noorden besefte hij dat hij zijn cricketspullen niet had meegenomen.[1]
De volgende dag stond Engeland op 22 voor 2. De Zuid-Afrikaanse aanval bestond onder anderen uit Neil Adcock, Peter Heine, Trevor Goddard en Hugh Tayfield, maar Compton liep toch het veld op. In een gedetailleerde versie van het verhaal pakte hij zonder te vragen een gloednieuwe bat die Fred Titmus had gekocht, en maakte vervolgens 158 van Engelands totaal van 284 runs.[1]
De versie van Colin Cowdrey, met de glans van museumglas eroverheen, maakte het verhaal nog mooier. Cowdrey zei dat Compton bij de Old Trafford Test van 1955 aankwam zonder zijn kitbag, het museum van het stadion binnenwandelde, een antieke bat uit de vitrine leende en daarmee 155 en 79 not out scoorde.[2] De score verschilt per vertelling, net als de exacte bat. De grote lijn niet: een geweldige batsman vergat de meest elementaire gereedschappen van zijn vak, leende wat voorhanden was en maakte alsnog runs.
Comptons staat van dienst voorkomt dat de anekdote alleen maar komisch is. Hij speelde 78 Tests voor Engeland, maakte 5.807 Test-runs met een gemiddelde van 50,06 en sloeg 17 Test-centuries.[3] In first-class cricket kwam hij tot 38.942 runs, 123 centuries en nam hij ook nog 622 wickets.[3]
De zomer die hem tot een nationale sportfiguur maakte, was die van 1947. The Herald schreef dat Compton elk battingrecord over één seizoen brak, met 18 centuries en 3.816 runs.[2] Hij was ook voetballer bij Arsenal, had in oorlogstijd interlands voor Engeland gespeeld, en werd in 1950 in hetzelfde kalenderjaar in verband gebracht met zowel de FA Cup-winnende club Arsenal als county-kampioen Middlesex.[2]
Er hing glamour om hem heen nog voordat moderne sportmarketing daar een woord voor had. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog was hij op zijn 21e al een vaste waarde in het Engelse cricketteam, met een playboyreputatie en een filmsterrenuiterlijk dat hem hielp uitgroeien tot "The Brylcreem Boy."[2] The Herald merkte op dat hij in die oudere sportwereld bekendstond als iemand die rechtstreeks van een feest in avondkleding bij een wedstrijd kon verschijnen.[2]
Daarom bleven de verhalen hangen. Comptons vergeetachtigheid hoorde bij een man die een Test match kon domineren, niet bij iemand die er maar een beetje aan de rand van meedeed. Hij kon de afspraken van het gewone leven kwijtraken en toch fast bowling tegemoet treden met een geleend stuk wilgenhout.
Het verjaardags telefoontje
Jaren later verschoof hetzelfde komische patroon van cricketuitrusting naar rekenen. Peter Parfitt, batsman van Middlesex en Engeland, was een van de sprekers op een groot Londens feest ter ere van Comptons 70e verjaardag, toen de eregast naar de telefoon werd geroepen door een vrouw die over het diner had gehoord.[2]
Uiteindelijk nam Compton de telefoon aan. De stem was, volgens Parfitts verslag, die van zijn moeder. "Denis," zei ze, "ik ben het, je moeder. Je bent geen 70, je bent pas 69."[2]
Meer clou is niet nodig. De toespraken lagen klaar, de zaal was bijeengekomen, en Denis Compton, die ooit Old Trafford bereikte zonder zijn cricketspullen, stond aan de telefoon terwijl zijn moeder hem corrigeerde.
